یک مساوی روزنه امیدمان را زنده نگهداشته است. بعد باخت عجیب و غریب ایران مقابل انگلستان همه منتظر سوت شروع مسابقه ولز و امریکا بودند تا ببینند تکلیفمان برای بازی دوم چیست.
بازی که شروع شد تیم جوان شده امریکا برخلاف آنچه که در بازیهای دوستانه پیش از جام جهانی نشان داده بود یکپارچه حمله شد و ولزیهای مغرور را به زمین خودشان چسباند تا ثابت کند تیمی یکدست و با برنامه است و نمیخواهد به این زودیها پا پس بکشد. مزد بازی جسورانه خود را هم خیلی زود گرفتند وقتی وهآ در دقیقه ۳۶ گلزنی کرد. نیمه اول با همین دست فرمان به سود امریکا تمام شد. اما در نیمه دوم ولز کمی به خود آمد هر چند که امریکا همچنان زهردار نشان میداد و سودای گل دوم را در سر میپروراند، اما دقیقه ۸۲ پنالتی ولز را گرتبیل به گل نشاند تا همه چیز مساوی به پایان برسد. حالا ولز و امریکا یک امتیازی هستند و ایران بدون امتیاز، مساوی ولز و امریکا به سود ما تمام شد، حداقل حالا میتوانیم امیدوار باشیم که با کسب امتیازهای لازم مقابل این دو تیم حتی صعود کنیم یا اینکه آبرومندانهتر جام را ترک نماییم. بازی ولز و امریکا یک نکته دیگر را هم نشان داد و آن اینکه هیچکدام از دو تیم در قد و قواره انگلستان نیستند و میشود با برنامه از میدان آنها با امیتاز خوب بیرون آمد. به شرط آنکه ما خودمان باشیم.
شرطی که عنوان شد همان گمشده بازی مقابل انگلستان بود. هنوز هم یک ایران منتظر پاسخ کارلوس کیروش است برای آن ترکیب ناهمگون و ناشناخته و زشت نیمه اول بازی مقابل انگلستان، ولز و امریکا حالا جسورانهتر به ایران نگاه میکنند. نمایش ضعیف تیم کیروش باعث این نگاه شده و حالا مرد پرتغالی باید دوباره توانمندیهای خود را نشان دهد. تیمی که او برای دو بازی آینده ارنج خواهد کرد تکلیف ما و سرنوشت صعود کنندگان این گروه را مشخص میکند.
ولزیها از حالا خودشان را برای بازی مقابل ایران آماده میکنند و حتماً هم کاری به نتیجه بازی ما با انگلستان نخواهند داشت. مهم این است که ما چطور برای مقابله با ولز آماده شویم. مهم این است که کیروش نخواهد دوباره تمام دنیا و حتی خودش و ما را غافلگیر کند. بازی با ولز میتواند نقطه شروع دوباره ما باشد. تساوی امریکا و ولز امیدوارمان کرده به شرط آنکه ما فقط خود خودمان باشیم حتی با تمام حاشیهها و جو سازیها.
