تیم ملی والیبال ایران با یک چهره تازه در مسابقات قهرمانی جهان شرکت کرد؛ یک تیم دگرگونشده که تنها تجربهاش حضور در لیگ ملتهای والیبال بود. بهروز عطایی به عنوان اولین مربی ایرانی تیم جوانشده والیبال را تحویل گرفت، به لیگ ملتها رفت و به رغم یک شروع ناامیدکننده در ادامه نتایجی گرفت که همه را امیدوار کرد. شاید همین امیدواری بود که میزان توقع از تیم جوانشده ایران در مسابقات قهرمانی جهان را بالابرد؛ جایی که معلوم بود کار چقدر سختتر از لیگ ملتهاست، اما درخشش بازیهای پایانی لیگ ملتها باعث شد همه از شاگردان جوان و کمتجربه عطایی توقع یک نتیجه فوقالعاده داشته باشند.
وقتی آرژانتین را بردند و مصر را هم مغلوب کردند، باز هم این توقعات بالا رفت و با شکست از هلند ناگهان کاخ آرزوهای همه خراب شد تا حتی باخت به برزیل را هم یک فاجعه قلمداد کنیم. شاگردان عطایی با بداقبالی به هلند باختند و در مصاف با برزیل هم تا سر حد توان مقاومت کردند، اما تیم جوانشده ایران تجربه لازم را نداشت تا وداعی زودهنگام با مسابقات قهرمانی جهان داشته باشد.
حالا، اما آنچه مهم است حمایت از این تیم جوان و دادن فرصت به تیم و سرمربی ایرانی و کاربلد آن است. عطایی تیمی را تحویل گرفت که ستارگان بزرگی، چون معروف، موسوی و غفوری از آن جدا شده بودند، با وجود این بچههای والیبال قدمی عقب نگذاشتند و کارشان را به بهترین شکل ممکن انجام دادند. امروز خیلی راحت میتوان چوب برداشت و تیم خوب عطایی و خودش را به خاطر شکست مقابل هلند و برزیل زد، اما فراموش نکنیم والیبال ایران حتی با بزرگان خود هم مقابل این تیمها زانو زده است و اینگونه نیست که حالا تیم جوانشده ایران با شکست مقابل آنها تمام آنچه به دست آمده است بر باد داده باشد.
نکته قابل توجه این است که باید به این تیم بها داد. باید به بهروز عطایی به عنوان یک مربی ایرانی کارآمد فرصت داد تا تیمش را ریکاوری و نقاط ضعف و قوتش را بررسی کند. از همه مهمتر بازیکنان جوان ایران هستند که در دو رویداد مهم قبل هر چه در توان داشتند به کار گرفتند تا جایگاه والیبال ایران را در جهان حفظ کنند و نباید از انصاف دور شد که در این کار موفق هم بودند. معرفی ستارههای جوان که میتوانند پا جای پای بزرگان والیبال در تیم ملی بگذارند، یکی از کارهای مهمی بوده که تیم جوانشده بهروز عطایی آن را انجام داد؛ اتفاقی که شاید خیلیها تصور رخ دادن آن را به این زودیها نداشتند، اما جوانان والیبال ایران آن را ثابت کردند. تمام اینها باعث میشود به احترام تیم ملی والیبال ایران و مربی ایرانی و کادر تمام ایرانیاش تمام قد بایستیم و توقع داشته باشیم مسئولان والیبال هم با تمام توان پشتیبان این تیم خوب و جوان باشند؛ تیمی که هم در لیگ ملتها و هم در مسابقات قهرمانی جهان نشان داد حرفهای زیادی برای گفتن دارد، به شرط آنکه عجله نکنیم و به این تیم و ستارههای جوانش فرصت رشد و نتیجهگیری بدهیم.
