سهیلا جلودارزاده، فعال سیاسی اصلاحطلب و نماینده سابق مجلس گفته «اصولگرایان در شرایطی در انتخابات مجلس و ریاستجمهوری به پیروزی رسیدند که برخی از چهرههای اصلاحطلب بنا به دلایلی در انتخابات حضور نداشتند. این یک عامل مهم در روی کار آمدن اصولگرایان بوده است. در چهار انتخابات قبل از سال ۹۸ اصلاحطلبان در حالی در انتخابات پیروز شدند که اصولگرایان با همه ظرفیتهای خود در انتخابات حضور داشتند. با وجود این، این وضعیت درباره انتخابات مجلس در سال ۹۸ و ریاست جمهوری ۱۴۰۰ وجود نداشت و اصولگرایان بدون حضور اصلاحطلبان و چهرههای تأثیرگذار جریان اصلاحات در انتخابات به پیروزی رسیدهاند. تجربه سیاسی نشان داده که جریانهایی که بدون حضور رقیب قدرتمند در انتخابات به قدرت رسیدهاند در عمل نتوانستهاند اقدامات مهمی برای حل مشکلات مردم انجام دهند. شاید یک جریان سیاسی بتواند بدون حضور رقیب به قدرت برسد، اما آیا توانمندی حل مشکلات مردم را خواهد داشت؟»
درباره این سخنان او، چند نکته قابل تأمل وجود دارد.
اول آنکه اگر طبق قول جلودارزاده، برخی چهرههای اصلاحطلب حضور نداشتند، اما برخی دیگر، از جمله خود سهیلا جلودارزاده که حضور داشتند. چرا رأیی کسب نکردند؟
دوم آنکه جلودارزاده میگوید اصلاحطلبان در انتخاباتهای قبل از ۹۸، در حالی پیروز شدند که اصولگرایان هم با تمام ظرفیت حضور داشتند و بعد میگوید جریانهایی که بدون رقیب قدرتمند به قدرت میرسند، نمیتوانند مشکلات مردم را حل کنند.ای کاش توضیح میداد اصلاحطلبان که با رقیب قدرتمند به قدرت رسیدند، دقیقاً چه بخشی از مشکلات مردم را حل کردند.
سوم آنکه حامیان اصلاحطلبان به دلیل عملکرد بد آنان در مجلس دهم و دو دولت روحانی، تقریباً با صندوقهای رأی قهر کردند. این قهر به دلیل نبود کاندیدا نبود، به دلیل اعتراض به اصلاحطلبان بود. اما آنها به جای پذیرش واقعیت، همه این سالها تلاش کردهاند مقصر را عوامل دیگری معرفی کنند.
سهیلا جلودارزاده برای انتخابات مجلس سال ۹۸ تأیید صلاحیت شد، اما گویا خود را رقیب قابل توجهی مقابل اصولگرایان ندیده است. چند روز پیش هم احمد مازنی، از نمایندگان سابق اصلاح طلب ادعایی شبیه به جلودارزاده را مطرح کرده بود. در حالی که او هم برای انتخابات مجلس یازدهم تأیید صلاحیت شد، اما در حوزه انتخابیه گرگان به عنوان هفتمین نفر انتخاب شد و شکست خورد.
