انتخابات رئیس جدید کمیته ملیالمپیک چالش همیشگی ورزش ایران بوده و هست. از آنجا که این نهاد مهم نباید مدت زمان زیادی در بلاتکلیفی مدیریتی بماند نباید اجازه داد هیچ بهانه و علتی باعث تعویق مجدد انتخابات ریاست آن کمیته شود. بنا به دلایل مختلف برگزاری انتخابات کمیته چند باری به تعویق افتاده و در آخرین مجمع برگزار شده اعضا، ششم شهریور را به عنوان زمان جدید انتخابات برگزیدند و در حالی که هنوز زمان شروع ثبتنام کاندیداها اعلام نشده، بحث اداره چند فدراسیون توسط سرپرست مطرح است و اینکه اگر هرچه زودتر تکلیف برگزاری انتخابات ریاست آنها مشخص نشود احتمال تحتالشعاع قرار گرفتن انتخابات کمیته نیز وجود دارد. اصولاً پای هر انتخاباتی که وسط بیاید همه آنها که دستی بر آتش دارند برای پیشبرد اهداف خود از هر حربهای استفاده میکنند. افزایش تعداد فدراسیونهای بلاتکلیف، نگرانیهایی را ایجاد کرده است. از آنجا که اجرای اساسنامه در انتخابات ضروری است و IOC نیز با حساسیتهای زیاد این مسئله را پیگیری میکند نباید اجازه داد کوچکترین مسئلهای آینده کمیته را به خطر بیندازد. اگر قرار باشد شش فدراسیونمان همچنان رئیس نداشته باشند و انتخاباتشان تا زمان مجمع شهریورماه برگزار نشود باید منتظر عواقبش باشیم. از طرفی تکلیف رئیس فدراسیون جودو برای حضور در انتخابات کمیته نیز مبهم است و در این صورت قطعاً یکی از قوانین ذکر شده در اساسنامه زیر سؤال خواهد رفت. با این اوصاف باید دید ادامه این شرایط به سود چه کسانی تمام خواهد شد. اهالی ورزش که به هیچ وجه از بلاتکلیفی کمیته استقبال نمیکنند، بهویژه که مسابقات کسب سهمیه المپیک نیز در پیش خواهد بود و تیمهای ملی برنامههای سنگینی در پیش دارند، اما در بعد مدیریتی اوضاع فرق میکند. هستند کسانی که از بلاتکلیفی فدراسیونها خوشحال شوند. به همین خاطر است که وزارت ورزش باید در برگزاری مجامع انتخاباتی سرعت عمل به خرج دهد. البته انتخابات فوتبال که پس از انتخابات کمیته خواهد بود، مجمع غیرقانونی سوارکاری باطل شده و وزنهبرداری نیز به تازگی از دست مرادی خلاص شده، ولی در عوض میتوان فکری به حال ژیمناستیک و دوچرخهسواری کرد که مدتهاست منتظر شناخت رئیس خود هستند. بیش از این تعلل جایز نیست و با از دست دادن زمان تنها با سرنوشت ورزش بازی خواهد شد.
