اینکه برتری در مسابقات رودررو با تیمهای امریکا و انگلستان و برخی دیگر از کشورهایی که به لحاظ سیاسی در تقابل با آنها هستیم، شیرینی و حلاوت خاص خود را دارد بر هیچ کس پوشیده نیست، اما اینکه چنان از خود بیخود شویم که حتی برای پیروزی به دست نیامده ارزش و اعتبار قائل شویم و خاصه خرجی کنیم از آن دست اتفاقاتی است که نمیتوان به سادگی از کنارش گذشت. ماجرای درخواست وزارت ورزش برای معافیت از خدمت سربازی بازیکنان تیم ملی در صورت شکست نخوردن مقابل انگلستان و امریکا در جام جهانی از همین دست اتفاقات است که به نظر میرسد باید با نگاهی کارشناسانهتر به آن پرداخته شود.
اینکه برخی جوزده شوند و اعلام کنند اگر این اتفاق افتاد، میتواند باعث معافیت بازیکنان شود، نه تنها یک نگاه کارشناسانه نیست که باید از آن به عنوان یک تبعیض آشکار میان فوتبال و دیگر رشتههای ورزشی یاد کرد. به آقایانی که امروز بر این طبل میکوبند باید یادآور شویم که تاکنون قهرمانان زیادی از ورزش کشور در برابر حریفان امریکایی و انگلیسی به برتری درست یافتهاند. قهرمانان کشتی و مهمترین آنها حسن یزدانی با شکست دادن تیلور یا دیگران با از پیشرو برداشتن جردن باروز، قهرمانان تکواندو، کاراته و تیم ملی والیبال، همه در مقاطع گوناگون تیمهای ملی و قهرمانان نامدار این کشورها را در مسابقات جهانی و المپیک شکست دادهاند، اما هیچگاه کسی حرف از معافیت از سربازی برای آنها در ازای شکست حریفان امریکایی و انگلیسی نزد.
حالا چه اتفاقی افتاده که هنوز تیم ملی که حتی در برگزاری بازی دوستانه هم عاجز است چنین مورد لطف و مرحمت قرار گرفته که برای کار انجام نشده و البته تقریباً ناممکن مورد تشویق قرار میگیرد. آنهایی که اینگونه حرف میزنند، آیا اصلاً به این موضوع فکر میکنند که چنین برخوردی باعث دلزدگی ورزشکاران، قهرمانان و مدالآوران سایر رشتههای ورزشی میشود که پیش از این هم بر قهرمانان و هم بر تیمهای ملی امریکا و انگلستان غلبه کردهاند و موجی از شادی را در دل مردم قرار دادهاند.
ظاهراً برای این آقایان فقط پیروزی فوتبال مهم است و بس که اینگونه ولخرجی میکنند و حتی قانون را هم دور میزنند. واقعیت این است که اگر چنین اتفاقی رخ دهد یک شکاف عمیق در ورزش کشور به وجود میآید. شکافی که البته امروز هم وجود دارد، اما این دستپخت تازه وزارت ورزش و مسئولان فوتبالزده ورزش کشور، آن را عمیقتر از قبل میکند.
