معاون هنری وزیر ارشاد در مراسم «روز استاد یدالله کابلی» با اشاره به اینکه هنر استاد کابلی یک هنر الهی است، میگوید آنچه موجب ماندگاری وی شده این است که در همه عمرش حتی یک نقل ناصواب پیدا نمیشود.
به گزارش «جوان» به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، محمود سالاری، معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در آیین «روز استاد یدالله کابلی» که مصادف با هفتاد و دومین زادروز این هنرمند پیشکسوت خوشنویس در خانه هنرمندان ایران برگزار شد، گفت: از نوجوانی این رشک را داشتم که چطور میتوان به ضرورت قدسی هنر استاد کابلی رسید. درباره تکنیک ایشان به وفور میتوان صحبت کرد. در تاریخ هنر فراوان داشتهایم کسانی که به زور رسانه و پول و جناحهای سیاسی تبدیل به چهره شدهاند. من در جایگاهی نیستم که بخواهم درباره هنر استاد کابلی صحبت کنم، اما هنر ایشان به واقع هنری الهی است و تجلیات آن در روحیاتشان است.
وی افزود: من امروز نه به عنوان مقام دولتی بلکه به عنوان یک هنرآموز در این جمع حضور دارم و خودم و همه هنرمندان را به انصاف در قضاوت توصیه میکنم. خانه هنرمندان مسکن و محل سکینه هنرمندان است. در خط و شخصیت استاد کابلی نیز این سکینه وجود دارد و در عمر گرانقدرشان یک نقل ناصواب نمیتوان یافت و همین باعث ماندگاریشان است. بسیاری از هنرمندان نظیر اکبر رادی که من توفیق همراهیشان را داشتم نیز همینطور بودند.
در ادامه این برنامه حمیدرضا عجمی، هنرمند باسابقه خوشنویسی کشورمان درباره یدالله کابلی اظهار داشت: استاد کابلی از حیث عقلانیت اخلاقمدار هستند. اساساً ما باید از منظر عقلانیت از بزرگان خود دفاع کنیم. ایشان اخلاق را عقلانی پذیرفته بودند و اخلاقمداری سلوک عرفانیشان بود. تواضع از وجود ایشان است و مؤدب بودن به دلیل پیشهشان نیست بلکه مؤدب به آداب الهی هستند. سلوک جزئی از زندگی استاد کابلی است و در هنر سنتی نیز ما درگیر سلوک هستیم تا متد و روش که توأم با ریاضت است. استادان ما امروز ذخایر باطنی و فرهنگی سرزمین هستند. هنرمندان ارتزاق معنوی خود را از ساحتی قدسی دارند، خوشنویسی نیز وجه قدسی دارد و به واسطه این وجه میتواند مخاطب را به عالم مورد نظر خود هدایت کند.
معلم من همیشه احساسم بود
در بخش دیگری از این برنامه استاد یدالله کابلی روی سن رفت و گفت: خوشحالم امروز در خانه هنرمندان ایران که فصلالخطاب عشق است، حضور دارم. جامعیت در دنیای هر هنرمند این است که دلبستگی به سایر هنرها داشته باشد. مأنوس بودن با نگارگری هم برای من اینطور بود. معلم من همیشه احساسم بود که در جریان مواجهه با لحظههای ناب زندگی پدید میآمد یا فضای آزاد نقاشیهای چینی و آن پرواز پرندهها در آن نیز این تأثیر را بر من گذاشتند و فکر کردم من هم باید آزادانه در صفحه کاغذ حرکت کنم.
این هنرمند باسابقه ضمن تأکید بر اینکه این بزرگداشتها رسم خوبی است، عنوان کرد: بارها حس کردم چقدر خوب است، افراد در کوشش هنری خود ارتباط جهانی بیابند و رویکرد هنر ملی خود را در هر جایی جار بزنند. خدا را شکر میکنم افتخار این را داشتم در امریکا و اروپا تنها از هنر ایران صحبت کنم و مأموریت خود را این میدانستم تا از هنر مملکتم بگویم نه از خودم، زیرا آنقدر سرقلههای هنر خوشنویسی صاحبنام هستند که ما در روزگار معاصر تلاش میکنیم حفظ هویت کنیم. استادان هنر ما خورشیدهایی هستند که طلوع کردهاند و غروبی برایشان نیست.
کابلی در پایان گفت: ما هنرمان را مدیون مردم هستیم و آنها ولینعمتان ما و زاینده شور و شوق هر هنری هستند. چند سال قبل در روز معرفی «چهرههای ماندگار» گفتم این روز را به هر کسی هدیه میکنم که این شراب مانا را در رگهای ما ریخته است. امروز این گردهمایی و حضور نشانه ارج نهادن شما به هنرمندان خودتان است. نام ایرانی اوراق زیادی از فرهنگستان هنر جهان را به خود اختصاص داده است.
