
دانشمندان دانشگاه ویومینگ در آمریکا راز چسبندگی تارهای عنکوبت را کشف کردند.
محققان با انتشار مقالهای جدید در مجله علمی نیوساینسیت اظهار داشتند: این یافته منجر به اطلاع مواد جدیدی میشود که میتوان در آینده با تولید مصنوعی آنها، چسبهای محکم و با کیفیت برای جراحیهای پزشکی تهیه کرد.
عنکبوتها برای درست کردن لانههای شبکهیی و فضایی مرکزی برای شکار طعمه از چسبی بسیار محکم و قدرتمند استفاده میکنند.
این چسب فوقالعاده قوی به عنوان یک پلیمرقندی چسبیده موسوم به «گلیکوپروتئین» شناخته شده است، اما تا پیش از این هیچ کس نمیدانسته که چه عاملی چنین قدرت چسبندگی بالایی به این مولکول داده است و یا این که کدام ژنها این ویژگی منحصر به فرد را به تارهای چسبنده عنکبوت میدهند.
در این پژوهش جدید عمر کورش و دستیاران وی سرنخهایی در این رابطه کشف کردهاند.
آنها سلولهای چسبنی را از غدد عنکبوتها استخراج کرده و پیغام بر RNA آن را خارج کردند.
سپس از این پیغام بر RNA برای تهیه رشته مولکولی DNA استفاده کردند تا کدهای ژنتیکی را که در تولید ماده چسبناک نقش دارند، شناسایی کنند.
کورش میگوید: با شبیه سازی این ژنها و فعال سازی آنها میتوان نوع جدیدی از چسبهای قدرتمند زیستی را تهیه کرد.