انتخابهای سیاسی و گماردن افراد غیر متخصص در رأس ورزش سالهاست عواقب سنگینی را برای جامعه ورزش ایران به ارمغان آورده است. اما به رغم تمام تجربیات تلخ گذشته رؤسای جمهور همواره نفراتی را که برای حضور در دیگر وزارتخانهها موفق به گرفتن رأی اعتماد مجلس نمیشوند را برای حضور در وزارت ورزش در نظر میگیرند و این نگاه طی سالهای گذشته آسیبهای بسیاری را به بدنه ورزش کشور وارد کرده است؛ آسیبهایی که شاید تا سالیان سال جبران نشوند.
صد البته که انتخابهای سیاسی هم میتواند جوابگو باشد اگر شخص مورد نظر توانایی مدیریت در ورزش را داشته باشد. کما اینکه پیش از این ورزش به خود مدیران سیاسی هم دیده که توانمندیهای بالقوهای داشتند و توانستند سودمند باشند، اما تعداد این نفرات به اندازهای اندک بوده که باعث شده است این تصور ایجاد شود که در ورزش نباید تحت هیچ شرایطی روی نفرات سیاسی دست گذاشت اگر هدف دستیابی به موفقیت است. حال آنکه مسئله مهم در ورزش مدیریت درست و اصولی است آنچه طی سالهای اخیر هرگز دیده نشده است. انتخاب افراد غیر متخصص باعث شده تا زیرمجموعه وزارت ورزش نیز نه بر اساس شایستهسالاری و توانمندیها که بر اساس داستانهای سیاسی و حزبی چیده شوند. سلطانیفر نمونه بارز این نوع نگاه و انتخاب غیر تخصصی است که روزهای سخت و پر حاشیهای را برای ورزش ایران رقم زد.
ورزش یکی از ارکان مهم جامعه است. نه فقط به این دلیل مهم که با نیروی جوان سر و کار دارد و روی آوردن به آن میتواند آمار بزه در کشور را پایین آورد و سلامت جامعه را تضمین کند، بلکه از این جهت که سالهاست به ابزار قدرت در دنیای سیاست و مجامع بینالمللی تبدیل شده است و آنجا که سیاست نتواند ورود کند ورزش بیهیچ مشکلی میتواند بدان راه پیدا کند. با این وجود، اما این مهم در سالهای اخیر باعث نشده است رؤسای جمهور با دیدی متفاوت اقدام به انتخاب وزیر ورزش کنند و همواره با انتخابهای پر حرف و حدیث خود بانی بروز تنشها و ناکامیها بودهاند، چراکه سلسله مراتب انتخابها از رأس کار توسط رؤسای جمهور تا وزیر و مدیران کل استانها، ستادها و... با نگاهی سیاسی برگزیده میشوند. افرادی که به واسطه نداشتن تخصص لازم ورزش کشور را به جای پیشرفت به سمت و سوی پسرفت سوق میدهند و ناکامیهایی را باعث میشوند که بدون شک میتوان با استفاده از افراد متخصص مانع از رخ دادن آنها شد. اما آنچه سالهاست شاهد آن هستیم مجموعهای از ناکامیها و جنجالهای حاشیهای و ضربههای جبران ناپذیری است که بیشک میراث نگاه اشتباه در انتخاب وزیران ورزش کشور است. انتخابهایی که جای آبادانی ویرانی از خود به جای گذاشتهاند.
