بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی تنها جنایت اتمی تاریخ بشریت است که منجر به کشته شدن هزاران انسان بیگناه شد. نکته طنز ماجرا این است که مسبب این جنایت بزرگ، یعنی امریکا هم اکنون ایران را متهم به تلاش برای دستیابی به سلاح هستهای میکند، در حالی که تهرانها بارها و بارها اعلام کرده است به دنبال ساخت سلاح هستهای نیست و تنها استفاده از آن در موارد صلحآمیز را باید دنبال کرد.
دیروز سالروز بمباران اتمی هیروشیما، یکی از دو جنایت اتمی امریکا در طول تاریخ بشریت است. این بمباران منجر به کشته شدن نزدیک ۱۳۰ هزار نفر شد و سه روز بعد نیز دومین شهر ژاپن به نام ناکازاکی مورد هدف دومین بمب اتمی قرار گرفت. تا آن زمان کمتر کسی تصور میکرد که نیرویی اینچنین مهیب بتواند کشتاری تا این حد بزرگ به راه بیندازد، اما همه چیز نشان داد این امر امکانپذیر است. میتوان گفت بعد از اقدام امریکاییها در بمباران این دو شهر، نوعی وحشت هستهای بر جهان مستولی شد.
بلافاصله بعد از به کار بردن این سلاح توسط امریکاییها، اتحاد جماهیر شوروی نیز سراغ دستیابی به این سلاح رفت و در کمتر از چهار سال به آن دست یافت. این اتفاق در مورد بمب هیدروژنی و سایر سلاحهای جهنمی نیز اتفاق افتاد، به این ترتیب یک رقابت تسلیحانی همهجانبه در دنیا آغاز شد که تا سالها بعد منجر به صرف هزینهای چند هزار میلیارد دلاری برای توسعه سلاحهای هستهای شد و هنوز هم بعد از مدتها سایه آن از بالای سر دنیا کنار نرفته است.
چرا امریکا «هیروشیما» و «ناکازاکی» را هدف قرار داد
دلایل امریکا برای بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی عمدتاً بر این فرض قرار داشت که ژاپنیها به این سادگی به دنبال تسلیم مقابل این کشور نبودند. به رغم اینکه آلمان در می ۱۹۴۵ تسلیم نیروهای متفقین شد، اما جنگ جهانی دوم در آسیا به دلیل مقابله نیروهای متفقین با امپراتوری ژاپن ادامه داشت. در ششم اوت، امریکا اولین بمب معروف به «پسرکوچولو» (لیتل بوی) را روی هیروشیما پرتاب کرد. این اولین بار بود که در جریان جنگ از یک بمب اتمی استفاده میشد. گفته شده که دستکم ۷۰هزار نفر بلافاصله در جریان انفجاری مهیب و گسترده که شهر را با خاک یکسان کرد، کشته شدند و دهها هزار نفر به دلیل جراحات ناشی از مسمومیت مواد رادیواکتیو در روزها، هفتهها و ماههای بعد جان خود را از دست دادند. با توجه به اینکه ژاپن قصد تسلیم شدن نداشت، سه روز دیگر برای وادار کردن ژاپن به تسلیم بمب دیگری تحت نام «مرد چاق» (فتمن) در ۴۲۰کیلومتری جنوب روی ناکازاکی پرتاب شد. بعدها روشن شد که به احتمال زیاد ژاپنیها به دنبال کاهش تنشها و تسلیم شدن در مقابل امریکاییها بودند و به احتمال زیاد واشنگتن برای قدرتنمایی در مقابل رقبای آینده خود از جمله اتحاد جماهیر شوروی اقدام به چنین کاری کرده است.
ایران در این باره چه میگوید
مقام معظم رهبری در توصیف شرایط فعلی و تلاش امریکاییها برای فشار بر ایران در شانزدهمین اجلاس سران جنبش عدم تعهد در تهران میفرمایند: «طنز تلخ روزگار ما آن است که دولت امریکا که دارنده بیشترین و مرگبارترین سلاحهای هستهای و دیگر سلاحهای کشتار جمعی و تنها مرتکبِ بهکارگیری آن است، امروز میخواهد پرچم مخالفت با اشاعه هستهای را به دوش بگیرد! آنها و شرکای غربیشان، رژیم صهیونیستی غاصب را به سلاحهای هستهای مجهز و برای این منطقه حساس، تهدیدی بزرگ فراهم کردهاند، اما همین مجموعه فریبگر، استفاده صلحآمیز از انرژی هستهای را برای کشورهای مستقل برنمیتابند و حتی با تولید سوخت هستهای برای رادیوداروها و دیگر مصارف صلحآمیز انسانی، با هر چه در توان دارند، ستیزهگری میکنند. بهانه دروغین آنان، بیم از تولید سلاح هستهای است. در مورد جمهوری اسلامی ایران، آنان خود میدانند که دروغ میگویند، اما سیاستورزی، آنگاه که کمترین اثری از معنویت در آن نباشد، دروغ را هم مجاز میشمرد.»
در طول سالهای گذشته امریکاییها با تمام قدرت بر ایران فشار آوردهاند تا بتوانند هر گونه پیشرفت هستهای ایران را محدود کنند. از سال ۲۰۰۳ تاکنون هم محور تمام این اتهامات نیز ساخت سلاح هستهای توسط ایران بوده است. حالا سؤال این است که چرا با وجود بمباران هستهای دو شهر هیروشیما و ناکازاکی سایر کشورهای غربی نیز از آن اتهام حمایت میکنند.
شاید بتوان پاسخ این سؤال را تلاش برای انحصاری کردن فناوری هستهای در دستان کشورهایی خاص با گرایشهای خاص سیاسی دید. شاید نگاهی به مصاحبه باراک اوباما، رئیس اسبق امریکا در سال ۲۰۱۵ با فریدمن، روزنامهنگار مشهور نیویورک تایمز بتواند سرنخهای جالبی از این مخالفت امریکا به عنوان یک جنایتکار هستهای در مخالفت با برنامه هستهای کشورمان به ما بدهد.
وی در این مصاحبه تأکید میکند که اگر ایران یک نظام سیاسی همانند سایر کشورها داشت، امریکا هیچ مخالفتی با برنامه هستهای ایران نداشت. این سخن که شاید صادقانهترین دلیل برای مخالفت با برنامه هستهای کشورمان از سوی مقامات امریکایی است، نشان میدهد چرا رژیم صهیونیستی میتواند با این سوابق گسترده از نقض حقوق بشر به سلاحهای هستهای دسترسی داشته باشد و عملاً تمام خطوط قرمز در مورد این سلاح را کنار بگذارد و در مقابل ایران با وجود پذیرش «ان. پی. تی» و پروتکل الحاقی همچنان در مظان اتهام قرار بگیرد. جالب این است که هم اکنون ذخایر هستهای رژیمصهیونیستی به ۴۰۰ کلاهک میرسد که از ذخایر هستهای چین به عنوان یکی از دو ابرقدرت بزرگ دنیا فراتر میرود و باز هم کوچکترین فشاری از سوی قدرتهای بزرگ متحمل نمیشود. نمونههای فراوان دیگری را از این مسئله میتوان مشاهده کرد. نکته جالب دیگر این است که حتی سایر کشورهای دیگر نیز به دنبال حفظ ذخایر هستهای خود هستند. بریتانیا و فرانسه به عنوان دو قدرت اصلی اروپایی نیز تعداد زیادی سلاح هستهای در اختیار دارند که به عنوان یک قدرت متوازنکننده از آن استفاده میکنند.
بسیاری از کشورهای اروپایی همچون آلمان، بلژیک و هلند نیز محل استقرار بمبهای هستهای تاکتیکی امریکاییها در اروپا هستند که تعداد آنها به دهها عدد میرسد.
تهران به دنبال کوتاه آمدن نیست
همین دلایل کافی است که باور کنیم ادعای مخالفت با سلاح هستهای تا چه اندازه در دشمنی امریکا با ایران بیمعنی است. در مقابل تمام این جنایات ایران به صراحت اعلام کرده است که سلاح هستهای هیچ جایگاهی در ساختار دفاعی ایران ندارد، نمونه آن نیز فتوای رهبر معظم انقلاب اسلامی در حرمت تولید و نگهداشتن سلاح هستهای است.
ایشان در پیامی به کنفرانس خلع سلاح هستهای که در سال ۸۹ برگزار شد، تصریح میکنند: «به اعتقاد ما افزون بر سلاح هستهای، دیگر انواع سلاحهای کشتار جمعی، نظیر سلاح شیمیایی و سلاح میکروبی نیز تهدیدی جدی علیه بشریت تلقی میشوند. ملت ایران که خود قربانی کاربرد سلاح شیمیایی است، بیش از دیگر ملتها خطر تولید و انباشت این گونه سلاحها را حس میکند و آماده است همه امکانات خود را در مسیر مقابله با آن قرار دهد. ما کاربرد این سلاحها را حرام و تلاش برای مصونیت بخشیدن ابنای بشر از این بلای بزرگ را وظیفه همگان میدانیم.»
با در نظر گرفتن همین موارد است که میتوان گفت مسیر فعلی مقاومت در مقابل زیادهخواهیهای کشورهای غربی در مقابل ایران همچنان درست است. در حقیقت اتهام ساخت سلاح هستهای به ایران یک نیرنگ تاریخی است که حمله اتمی به هیروشیما و ناکازاکی در ۴۰ سال قبل آن را ثابت میکند.
طبیعی است مذاکرات ایران و کشورهای غربی همچنان ادامه خواهد یافت ولی روشن است که تهران در مقابل زیادهخواهیها کنار نخواهد آمد و بر لغو تمام تحریمها تأکید خواهد کرد.
این تأکید نیز برخاسته از تجربه برجام و سایر بدعهدیهایی است که امریکا در مقابل ایران انجام داده است. نرمش در مقابل مهمترین جنایتکار هستهای در تاریخ بشریت چیزی نیست که ایران بتواند از مسیر آن به حقوق حقه خود برسد.
ایران از چی میترسه وقتی همه دارن 
