دولت خدمتگزار و توجه به روستاها

یکی از عناصر اولیه ای که پایگاه اجتماعی انسان توسط آن پایه‌گذاری شد، روستاست. روستاها از نظر تعداد جمعیت ، تفاوت‌های فاحشی با هم دارند، به نحوی که در بعضی از آنها بین 2000 تا 5000 نفر و در تعداد زیادی از آنها تا حدی کمتر از 500 نفر و به طور عمده کمتر از 250 نفر ساکن وجود دارد. شمار زیادی از روستاهای کشور ما از نظر موقعیت مکانی، شرایط استقرار و پراکندگی با یکدیگر متفاوت است . بسیاری از آنها در جوار هم و بعضی در فاصله‌ای دور از هم قرار گرفته است. بسیاری از آنها در مسیر راه‌های ارتباطی هستند و خیلی دیگر اصولاً راه ارتباطی ندارند. بعضی از آنها در نواحی دشتی و برخی دیگر در نواحی کویری یا کوهستانی قرار دارند . بیشتر روستاییان به صورت سنتی و به دور از پیشرفت‌های فنی کشاورزی و دامداری به کار خود ادامه می‌دهند. از این رو منابع مالی و معیشتی و سطوح درآمدی کافی در اختیار ندارند. این خود از جمله مهم‌ترین عوامل مهاجر برانگیز روستایی می‌باشد. با توجه به این شرایط و جایگاه بالای روستاها در تصمیم‌گیری‌های اساسی کشور، دولت خدمتگزار اغلب پروژه‌های عمرانی خود را به این طیف وسیع اجتماعی اختصاص داده تا از این طریق کاستی‌هایی را که تاکنون آنان تحمل کرده‌اند، جبران کند و از سطح زندگی بالاتری برخوردار شوند. این اقدام دولت نه تنها باعث آبادانی روستاها می‌شود بلکه ساکنین آنها نیز به این باور می‌رسند که دولت در هر برهه‌ای از زمان در اندیشه جبران کاستی‌های زندگی آنان می باشد.