جامعه آرمانی و مهندسی فرهنگی

فرهنگ جبهه و شهادت با اینکه بسیار خاص است اما طیف گستردهای از مردم برای حفظ منافع ملی در دوران دفاع مقدس درگیر ان بودند. برخی معتقدند این پدیده‌ها را نمی‌شود دائماً سرپا نگه داشت؛‌ اما نحوه نگاه به این مسأله باید تغییر کند. زنده نگه داشتن فرهنگ ایثار و شهادت تعبیری از احیا روحیه شهادت طلبی مداوم را دارند که ریشه کردن آن در تمام وجوه زندگی افراد جامعه با توجه به کارکرد آن جای نگرانی دارد. آنچه یک جامعه آرمانی رو به ترقی نیاز دارد، تفکر معنوی و متعالی است که شهادت پروری و حس فداکاری نیز بخشی از مراتب تربیتی آن است. تکرار ارزشهای شیرین، مهندسی فرهنگ است و هزینه بسیاری بر جامعه و حکومت تحمیل می‌کند و اگر چه ارزشی نیک است اما متناسب با زمینه‌های تاریخی باید به آن پرداخته شود. جامعه‌ای که به دنبال پیشرفت است خود با توجه به نیاز تغییر چینش اجتماعی می‌دهد. توقع از جامعه برای داشتن رویکردی عملیاتی بدون در نظر گرفتن موقعیت زمان مطالبه حداکثری است و دردی را نیز از وارداتی شدن فرهنگ کشورها درمان نمی‌کند. زندگی روزمره و در عین حال رو به رشد جوامع در گرو وجود حکومت عقلانی است. هیجانات ایثارگرانه سازنده است. شعار درباره فعالیت‌های صورت گرفته اکنون در مقابل آنچه باید و وظیفه بازماندگان دفاع مقدس برای نسل‌های دوم و سوم است، قرار دارد. ضروری است که برنامه‌ریزان فرهنگی برای موزه جنگ و شهدا نیز جایی در تفریحات فرزندان مملکت باز کنند.