محمد رضا هادیلو
کوه، درخت، آب، سبزه...
اینجا یک تفرجگاه طبیعی است که به هر روح و فکری آرامش میدهد. اینجا طبیعت بکر خداست.
دشتهایی سرسبز مملو از سبزه و گلهای رنگارنگ زیبا...
کوههایی مخملین و پوشیده از انبوهی از گیاهان خودرو...
نهرهای کوچک و رودهای دیدنی که از روشنی و زلالی آبهایشان، ریگهای کف آن را میتوان شمرد...
صدای آرامشبخش پرندگان که ترانه شادی سر دادهاند و حتماً از خالق این همه زیباییها قدردانی میکنند...
و بالاخره انسان خسته از کار و شهر و زندگی آهنی پایش به اینجا میرسد...!!!
این موجود حتی به خودش هم رحم نمیکند.
او نقاب زشتی از زبالهها و پلاستیکهایی که به هیچ عنوان برای طبیعت قابل جذب نیست را بر چهره معصوم و مظلوم کوه و دشت و رودخانه میکشد.
یک روز تعطیل، یک تفرجگاه
ماشینها قطار قطار هجوم میآورند، هر کس که از ماشین خود پیاده میشود دستانش پر از وسایل است گویی یک جابه جایی بزرگ صورت گرفته است.
نوشابه یک بار مصرف، ظروف پلاستیکی، نایلونهای پر از میوه و تنقلاتی که محتوایشان برای انسان و قاب و جلد و پوستشان برای طبیعت مرگبار است، همه و همه برای لذت چند ساعتی انسان خودخواه کنار هم چیده میشوند و «بازی کثیف» آغاز میشود.
همه ما نه تنها شاهد چنین مناظری بودهایم بلکه بارها و بارها خود اقدام به تولید زباله و رها کردن آن در دل طبیعت کردهایم.
شما یادتان نمیآید؟
یک بار که با دوستان خود به کوه رفته بودید؟
چند باری که با اقوام و خانواده و فامیل به پارک رفتید و شام خوردید؟
لب دریا وقتی خوش میگذراندید؟
وقتی در جنگل آتش روشن کرده بودید تا غذا درست کنید؟
و از همه مهمتر هرسال سیزده بدر...!
چند بار هنگام بازگشت به منزل زبالههایتان را جمعآوری کردید تا در دل مهربان طبیعت باقی نمانند؟
هر بار که ما زبالهای را در دل طبیعت رها میکنیم، دل زیبایش را میشکنیم و قبر خود را میکنیم.
انسان بدون طبیعت هرگز باقی نخواهد ماند و این جمله به گزاف گفته نشده که «طبیعت مادر تمام موجودات است.»
کار من و تو
کافی است برای یک بار هم که شده هنگام قدم زدن در کوه، جنگل، کنار ساحل دریا و ... کمی چشمهایمان را بازتر کنیم تا حاصل دسترنج همنوعان عزیز خود را ببینیم.
تمام بطریهای خالی نوشابه و نایلونهای کثیف و سیاه و پوست میوهها و باقی مانده غذاهایی که حالا بوی تعفن گرفتهاند و ... محصول لذت بردن گروههای قبلی از این نقطه زیباست و ما آمادهایم تا کار آنان را تکمیل کنیم.
متأسفانه این یک بازی نیست که انسان بازیگر اصلی آن است و در این بازی کثیف همیشه طبیعت بازنده است.
