
معاون آموزش و نوآوری سازمان آموزش و پرورش شهرستانهای استان تهران گفت: ارزشیابی با روش مقیاس نمرهای (صفر تا 20) که حدود 84 سال در ایران رایج بوده است به ارزشیابی توصیفی تغییر یافت.
حمیدرضا مشهدی عباسی افزود: در ارزشیابی با مقیاس نمرهای، معلمان نتایج آزمونها را تنها بر اساس نمره به دانشآموزان و والدین بازخورد میدادند.
وی افزود: در این روش تصویر درست و دقیقی از وضعیت یادگیری دانشآموزان ارائه نمیشد همچنین وجود فواصل کم بین نمره (25/0، 5/0، 75/0) موجب رقابت شدید بین دانشآموزان و افزایش استرس و اضطراب در بین آنها میشد.
معاون آموزش و نوآوری سازمان آموزش و پرورش شهرستانهای استان تهران خاطرنشان کرد: چنانچه ارزشیابی جزء لاینفک آموزش و در خدمت یادگیری و بهبود آن باشد، باید ارزشیابی با روش مقیاس نمرهای جای خود را به ارزشیابی کیفی و توصیفی دهد.
وی ادامه داد: در ارزشیابی کیفی و توصیفی، زمان ارزشیابی یک سال تحصیلی و مقیاس آن (بیش از حد انتظار، در حد انتظار، نزدیک به انتظار، نیازمند به تلاش بیشتر) تقسیم شده است که دارای مزایایی از جمله انعطافپذیری و کاهش رقابت کاذب است.
مشهدی عباسی بیان کرد: در روش ارزشیابی کیفی و توصیفی بیشترین فعالیت ارزشیابی معلم همگام با جریان یاددهی و یادگیری صورت میگیرد.
وی اظهار داشت: از سال تحصیلی 83 ـ 1382 برای نخستین بار ارزشیابی توصیفی مجوز اجرای آزمایشی را از شورای عالی آموزش و پرورش دریافت کرد و پس از اجرا و پژوهش در خصوص اثربخشی آن در سال تحصیلی 1388ـ1387در 30 درصد کلاسهای اول در سراسر کشور به اجرا در آمد.