سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: از زمان رسانهای شدن نامهای با امضای برخی سینماگران که خواهان آزادی محمد امامی متهم فساد اقتصادی شده بودند تا به حال برخی از امضاکنندگان تلویحاً یا تصریحاً از امضای آن به نحوی ابراز پشیمانی کردهاند که محمدحسین قاسمی یکی از جدیدترین این افراد است.
تهیهکننده «شبی که ماه کامل شد» نامه درخواست آزادی محمد امامی را دارای اشکال قانونی دانست و بر مبارزه با مفاسد اقتصادی تأکید کرد. در آستانه برگزاری دادگاه محمد امامی سرمایهگذار و تهیهکننده سینما که نامش در پرونده فساد مالی بانک سرمایه و صندوق ذخیره فرهنگیان به عنوان متهم مطرح است، یکی دیگر از امضاکنندگان درخواست آزادی امامی، آن نامه را دارای ایرادات قانونی دانست.
محمدحسین قاسمی در مصاحبه با «فارس»، از موضع خود در قبال آزادی محمد امامی ابراز پشیمانی و عنوان کرده است: «به نظرم این نامه که برای درخواست مرخصی موقت ایشان در ایام کرونا تهیه شده بود، اقدامی درست و قانونی نبود، چون مرخصی به کسانی تعلق میگیرد که برای آنها تعیین حکم شده باشد و بدین سبب این نامه اشکال قانونی داشت، البته بنده آن زمان از این اشکال قانونی اطلاعی نداشتم. به نظر بنده مسیر و روند قضایی پرونده باید به صورت کامل طی شود و هر حکمی که دادگاه صادر کرد، تمکین شود و اگر ایشان یا هر شخص دیگری پولی را به صورت غیرقانونی کسب کرده، باید در این زمینه پاسخگو باشد. خوشبختانه این روزها اقدامات خوبی در زمینه مبارزه با مفاسد اقتصادی در حال انجام است.»
جمعآوری امضا برای آزادی امامی، یکی از جنجالیترین اتفاقات سینما در اواخر سال گذشته بود. در حالی که قوه قضائیه به منظور جلوگیری از بروز کرونا در میان زندانیان، طیف وسیعی را آزاد کرده بود، نامهای با امضای چند تن از فعالان حوزه سینما با محوریت آزادی امامی سرمایهگذار چندین فیلم و سریال شبکه نمایش خانگی منتشر شد.
در این نامه تمجیدآمیز از محمد امامی با الفاظی یاد شد که گویی درباره یک قهرمان ملی سخن به میان آمده و در نهایت امضاکنندگان خواستار آزادی موقت او شده بودند. این ادبیات منجر به واکنشهای شدیدی شد. از جمله منیژه حکمت که این نامه را امضا نکرده بود، به عنوان یکی از منتقدان اصلی چنین نامهای به میدان آمد و نقدهای شدیدی مطرح کرد. او در نهایت در یادداشت کوتاهی نوشت: «شرم بر ما، شرم بر سینماى ما که به خاطر نوالهاى که برایمان پرت کردهاند اینچنین به دریوزگى افتادهایم و عزت و آبروى فرهنگ و هنرمان را از کسى طلب میکنیم که غارت سفره ناچیز فرهنگیان کشورمان تنها خلاقیت اوست و چشم به دست او داریم تا بازگردد و از ابتکارات خلاقانه و عزتمندانهاش شاید لیسیدن کاسهاى هم نصیب ما گردد. چه شد که به اینجا رسیدیم؟ اینها کیستند که بر جرائمشان هم نام هنر میگذارند و چاپلوسى و دستبوسىشان را عدالتخواهى و انساندوستى مینامند. آیا رسواتر از این میشود ذلت و حقارت را فریاد زد؟»
در کنار این انتقادها بعضی از فیلمسازانی که نامشان در فهرست امضاکنندگان نامه درج شده بود از امضای چنین نامهای ابراز بیاطلاعی کردند. مهدی کرمپور با انتشار متنی نوشت: «مدتی است دلخور به گوشه دیگری از دنیا آمدهام، نه وارد حاشیه سینمای ایران میشوم نه دوست دارم دنبال کنم، در سیاههای نام خود را دیدم، دلیلش را نمیدانم، شاید دوستی در غیابم گذاشته یا دشمنی به عمد یا سهوی است و اشتباهی، به هر حال از کلیت ماجرا بیاطلاعم، از کسی هم درخواستی ندارم.» چند فیلمساز دیگر از جمله محسن تنابنده، مهران احمدی، روحالله حجازی، عباس زریجی و محمدحسین مهدویان نیز امضای خود پای چنین نامهای را جعلی خواندند. اگر چه بعدها مشخص شد، جواد نوروزبیگی پشت پرده چنین نامهای وجود داشته و افرادی هم که نامه را امضا کرده بودند شروع به بازپسپگیری امضاها کردند. پیش از اینکه قاسمی درباره ایرادات قانونی نامه مذکور سخن بگوید، مهدی سجادهچی نیز از نادرستی امضای آن نامه سخن گفته بود. به نظر میرسد عزم قوه قضائیه برای مبارزه با مفاسد اقتصادی، باعث شد تا برخی از سینماگران که به اشتباه خواستار آزادی یکی از متهمان پرونده فساد مالی بزرگ در بانک سرمایه شده بودند، به درستی راهی که این قوه برای سالمسازی فعالیتهای اقتصادی و همچنین قطع دست متجاوزان به بیتالمال در پیش گرفته است، پی ببرند.
