باور کردن آلودگی آب شرب تهران برای همه پایتختنشینها سخت است، هر چند به گفته مسئولان این یک شایعه است اما این موضوع واقعیت دارد.
این در حالی است که تکذیب این شایعه از سوی مسئولان و مدیران سازمانهای مرتبط همواره در طی زمانهای مختلف دیده شده است. برخی از آنها معتقدند که انتشار چنین اخباری توطئه رسانههاست آنها میگویند عدهای عینک بدبینی به چشمهایشان زدهاند و غیر منفصفانه قضاوت میکنند.
بعد از انتشار خبرهایی درباره آلوده بودن رودخانههای اطراف تهران گویا این بار نوبت رودخانه جاجرود است که خبرهایی مبنی بر آلوده بودن منبع آب شرب تهرانیها که همین رودخانه است مطرح شود.
مرد 60 ساله از اهالی این منطقه ، درباره وضعیت فعلی جاجرود به فارس میگوید: دیگر از باغهای گیلاس و آلبالویی که در سالهای 1360 اطراف رودخانه جاجرود وجود داشت، خبری نیست. حالا اطراف رودخانه جاجرود به مرکز زباله تبدیل شده است.
شهرک پردیس فاقد سیستم تصفیهخانه است
شهرک پردیس که دارای فازهای مسکونی و صنعتی است، علی رغم استقرار جمعیت 54 هزار نفری، فاقد سیستم تصفیه فاضلاب است. این امر موجب شده که لولههای فاضلاب این شهرک به سمت مناطقی حرکت که خالی از جمعیت و منطقه مسکونی است. اما آیا هدایت این حجم از فاضلاب انسانی به سمت مناطق خالی از جمعیت بدون برنامهریزی صحیح است؟!
صنایع مختلفی در حاشیه این روخانه مستقر هستند که پسابها و فاضلابهایشان را به درون این رودخانه میریزند.
کمی جلوتر، انبوهی از انواع و اقسام زبالهها وجود دارد که درختهای این بخش به وسیله همین آبهای فاضلاب رشد میکنند.
در کنار رودخانه جاجرود کارخانههای کوچک و بزرگ که فاضلابشان را به راحتی وارد رودخانه میکنند، به راحتی دیده میشوند. از هر کدام یک لوله انتقال فاضلاب بیرون آمده است. بعضیها کمی طول لوله را بیشتر کردند و تا لب رودخانه کشیدهاند برخی هم این کار را نکردهاند و به محض تمام شدن لوله، پسابها و فاضلابشان در حاشیه رودخانه و پس از آن به داخل رودخانه سرازیر میشود.
پساب واحدهای آبکاری سیانور دارد
در شهرک صنعتی که در نزدیک رودخانه جاجرود قرار دارد، واحدهای کوچک و بزرک صنعتی فعالیت میکنند، آبکاریها، ریختهگریها، تراشکاری، جوشکاری و آلومینیومکاری و هزارارن هزار نوع واحد صنعتی مستقر شدهاند، هرکدام از این واحدها پسابها و پسماندهایی دارند که در صورت عدم کنترل آلودگیهای ناشی از آنها سلامت انسان های بیگناه را به خطر میاندازد.
به گفته کارشناسان محیط زیست آبکاری ها دارای سیانور و مواد سمی هستند که ضرر زیادی برای بدن انسان دارند.
احمدی کارشناس محیط زیست درباره آبکاریها میگوید: به محض دست زدن به پساب آبکاری ها پس از 2 دقیقه دچار سوزش پوست دست میشوی. بنابراین پسابهای آبکاریها بسیار خطرناک هستند.
سیری، معاون محیط زیست شهرستان تهران در این باره میگوید:حدوداً 1500 تا 1600 واحد صنعتی در منطقه سیاه سنگ و جاجرود وجود دارد و تمام واحدها نیاز به کنترل دقیق دارند و لازم است تا دستگاههای مسئول در این زمینه وارد عمل شوند.
وی میگوید: آبکاریها به دلیل آلودگیهای خطرناکی که در پسابهایشان وجود دارد بدون شک نیاز به اتخاذ تدابیر خاصی دارند.
معاون محیط زیست شهرستان تهران با اشاره به بیتوجهی برخی صاحبان صنایع نسبت به آلودگیهایی که در منطقه ایجاد میکنند، میگوید: برخی کارگرها به صورت پنهای وانهای حاوی مواد مختلف شمییایی را به راحتی شبها داخل این جویها و کانالهای آب میریزند و کسی متوجه نمیشود، حتی فاضلابها را با تانکر خالی می کنند و کنترلی در این زمینه صورت نمیگیرد.
این در حالی است که یک کارشناس محیط زیست درباره این وضعیت میگوید: هر زمان که برای پلمب واحدی اقدام کردیم دردسرهای زیادی را متحمل شدیم، از یک سو مقامات بالاتر به محیط زیست فشار میآورند که چرا کنترل نمیکنید، از سوی دیگر وقتی محیط زیست اقدام به پلمب یا هر نوع برخورد جدی با واحدهای صنعتی آلاینده و متخلف میکند، ناله و نفرین میکنند.
فاضلابهای جاجرود قاتل ماهیها
معاون محیط زیست شهرستان تهران معتقد است در مسیر رودخانه جاجرود به سمت سد ماملو پرورش ماهی وجود دارد که رودخانه از آن عبور میکند و آلوده شدن آب تعداد زیادی از ماهیها را تلف کرده است.
وی ادامه میدهد: این واحد پرورش ماهی هر بار گزارشهایی درباره از بین رفتن ماهیها به محیط زیست ارائه کرده و شکایت زیادی نسبت به این مسئله داشته است.
ورورد فاضلاب حمام و دستشویی به رودخانه جاجرود
سیری ضمن تأیید ورورد فاضلاب حمام و دستشوییهای شهرک پردیس به رودخانه جاجرود، می گوید: فاضلابهای خانگی حاوی مواد شویندهای که در خانهها استفاده میشود بویژه در حمام و دستشویی، همگی وارد این لوله شده و پس از خروج از لوله وارد نهرها میشوند و در نهایت به رودخانه جاجرود سرازیر میشوند.
به عقیده وی بیشترین بار آلودگی در رودخانه جاجرود متعلق به شهرک پردیس است. رودخانهای که قرار است به سدی ریخته شود که آب آشامیدنی مردم منطقه جنوب شرق تهران را تأمین کند.
مردم بومهن به بوی بد فاضلاب و زباله عادت کردهاند
زیر پل بومهن انبوهی از زبالههای خانگی ریخته شده است، بوی بدی در منطقه پیچیده است ، انگار اثری از شهرداری و فرمانداری در این منطقه نیست ، آب کثیفی همراه با بوی بد از لولههای قطور و بزرگی به داخل کانال ریخته میشود. مردمی که از روی پل در رفت و آمد هستند بی تفاوت به این زبالهها و بوی بد بدون هیچ اعتراضی رد میشوند، به نظر می رسد که دیدن این صحنه و منظره برایشان تکراری شده است. گویی اگر این زبالهها نباشد برایشان جای تعجب دارد.
مردی که حدود 50 سال است در منطقه بومهن ساکن است،میگوید: این لوله قطور که آب بد بویی از آن خارج میشود متعلق به حمام عمومی است که آن طرف خیابان قرار دارد. این حمام فاضلابهای خود را به داخل این کانال میریزد و شهرداری منطقه به این مسئله توجهی نمیکند.
آنچه که مسلم است، برخورداری از آب آشامیدنی سالم حق هر شهروند است، اینروزهایی که برخی کشورها از این نعمت برخوردار نیستند یا مجبور هستند هزینههای زیادی برای به دست آمدن آب متحمل شوند، در کشور ما به علت عدم اجرای برخی مسائل زیست محیطی، به راحتی آب خوردن منابع آبی از دست میرود.
بیگمان آنچه در حال حاضر حائز اهمیت است این است که مسئولان به دور از هر گونه گرایشهای سیاسی و شخصی تنها به سلامت مردم و عوارضی که آلودگی منابع آب شرب آنها را تهدید میکند، بیندیشند و راهحلهای منطقی را ارائه کنند.
