به گزارش خبرنگار جوان آنلاین از اصفهان ،شهزاد بهادری کارشناس حوزه رسانه در یاداشتی می نویسد ؛کشور ما به تنهایی در یکسال ۴۷۱ تن گاز دی اکسید کربن تولید می کند!! وبه گفته سازمان بهداشت جهانی سالانه ۷ میلیون نفر فقط به دلیل آلو گی هوا جان خود را از دست میدهند،
چند سالی است که در استان اصفهان نیز دیگر هوای پاک داشتن مانند پایین آمدن نرخ طلا در بازار بورس برای مردم یک آرزو شده و آنقدر هوای آلوده داشته ایم که پاک بودن هوا چون سوزنی در انبار کاه محو و ناپیداست؟!
استان اصفهان هر ساله در شروع پائیز وزمستان دچار بحران آلودگی هوا می شود اما واقعا نقش مدیریت بحران و تدابیر در نظر گرفته شده در این میان چی هست؟
البته این روزها نحو عملکرد کمیته اضطرار آلودگی هوای استان با توجه به شدت آلودگی برای همه تعجب برانگیز بود و در شرایطی دانش آموزان به مدرسه میرفتند که تنفس برای اکثر سنین مشکل ساز شده بود اما فردا که هوا بهتر می شد عزیزان( هوای!!) ما را داشتند و مدارس تعطیل !!
اینکه معاون تحقیقات وزیر بهداشت گفت: ایرانی ها ۱۰ سال نسبت به اروپایی ها به بیماری قلبی مبتلا می شوند و سهم مرگ زیر ۵۰ سال ما ۲۲درصد به دلیل سکته قلبی است را کاری نداریم ، ولی حال سوال این است که به راستی چگونه به اینجا رسیدیم؟؟؟چقدر سلامت شهروندان برای مدیران استان ما در اولویت بوده؟
چرا با تغییر هر دولت کلیه برنامه های مفید و فرهنگ سازی های مناسب برای رسیدن به یک پایداری، از بیخ و بن نابود می شود؟ وقتی مدیران بر هر کوی و برزن شعار میدهند از خودروی شخصی استفاده نکنید ،کدام زیر ساخت حمل و نقل شهری را با توجه به تنوع تردد شهروندان هموار ساخته اند؟
کدام زمان استفاده از ناوگان شهری را رایگان جهت تشویق شهروندان اعلام کردند ؟چقدر بر توزیع و استفاده بنزین استانداردنظارت شده؟
صنعت اصفهان چه میزان از گناه این آلایندگی را بر گردن دارد و مجوز دادن به صنایع جدید آلاینده چه لزومی دارد؟
در زمان دکتر جمالی نژاد شهردار اسبق اصفهان این شهر نماد شهر دوستدار دوچرخه اعلام شد اما این فرهنگ سازی بعد از وی چگونه حمایت ،ماندگار و تبلیغ شد؟
صنعت گردشکری استان که می تواند اقتصاد آلاینده را به صنعت و اقتصاد سبز تبدیل کند چرا هنوز در قالب شعار طلسم شده باقی مانده؟
به راستی ،چقدر مردم باید هزینه شعار های دولتمردان را بدهند و دودش را در چشم خود تحمل کنند؟
بی شک تعطیلی مدارس و صنعت راهکار درستی نیست و نخواهد بود، و نادیده گرفتن پژوهش های دنیا توسط کارشناسان و مدیران ما از راهکارهای کشورهای موفق که توانسته اند ۴۰ درصد و حتی ۶۰ درصد از آلو گی هوای خود را رفع کنند جای سوال دارد؟؟
چرا کشورهایی چون مکزیکوسیتی، هند،چین ، لندن،و...توانستند راهکارهای واقعی را اجرا کنند اما مدیران ما در برنامه های شان فقط در قالب شعار، عمل کرده و با قوانین نیم بند و یک طرفه توپ را در زمین مردم می اندازند؟
تا کی باید دست به دعا بر آوریم که بادی بوزد و نم نمی باران ببارد تا مدیریت بحران ما با خیال راحت بر صندلی نرم قرمز خود تکیه بزند؟؟؟
لطفا مدیریت بحران استان برنامه های انجام شده کمیته خود را شفاف سازی نمایند تا بدانیم بعد از سالها تجربه چه دستاورد مثبتی را در دوره مدیریت خود برای مردم به همراه داشته است؟؟؟
فقط می توانیم بگویم شهروندان گرامی لطفا بار دیگر دودکش شش های خود را بکار بیاندازید.
