سرویس ورزشی جوان آنلاین: از این بابت میگوییم هوای مجمع رزمی ابری است که دوسه کاندیدای نه چندان مطرح با شلوغ کاری چنان فضا را غبار آلود کرده اند که نه وزارت تکلیف خود را با اینها میداند و نه کاندیداها میتوانند در این فضای ملتهب و شلوغ تصمیم درست و اصولی بگیرند تا فدراسیون رزمی به یک سروسامانی برسد.
بعد از احمد نوهی که به هرحال یک ثبات نسبی بر رزمی حاکم کرده بود این فدراسیون دیگر رنگ آرامش را به خود ندید و مدام در گیرو دار تغییر و تحولات بوده و هر مدیری آمده یک گوشه کار را قویتر برداشته و بخشهای دیگر را رها کرده و طبیعی است که، چون سا و کار و چارچوب مدیریتی واحدی بر فدراسیون حاکم نبوده کارها روی روال طبیعی خود حرکت نکرده است.
الان از ماهها قبل با تعیین یک سرپرست، وزارت ورزش تلاش کرده فضایی را فراهم آورد تا کاندیداهایی که اهلیت رزمی دارند و پرونده مدیریتی خوبی هم داشته و دارند در رقابتی سالم به یک نفر واحد و خوب و اصلح برسند.
افرادی مثل چگینی – احمدپناهی – عباس اکبری – شادنیا جزو چهرهای شناخته شده در عرصه رزمی و مدیریتی هستند که هر دو امتیاز را باهم دارند وای کاش این نفرات که به اضافه ۵ کاندیدای دیگری که جمعی ۹ نفره را تشکیل میدهند همانند والیبال به یک اتفاق نظری برسند و دو نفر را به عنوان دو رقیب اصلی از بین خود برگزینند تا مجمع در نهایت بتواند یک مدیر خوب از میان این تعداد انتخاب کند.
غیر از این اگر باشد و همه بخواهند در صحنه بمانند بلایی که سر هندبال و انتخابات آن آمد میآید و به یکباره از میان چند کاندیدا یک نفر با ۷ رای میشود رییس فدراسیون!
فردی که اینگونه رییس شود نه مورد قبول جامعه است و نه مجمع خیلی به او اعتماد دارد و نه وزارت ورزش بهایی به آن میدهد.
برگردیم به فدراسیون رزمی.
احمد پناهی سابقه ریاست فدراسیون را دارد، چگینی و شادنیا و اکبری سابقه دبیری همین فدراسیون را دارند و برای همین این ۴ نفر را از آن ۵ نفر جدا کردیم.
وقتی به رزومه ۴ نفر فوق نگاه میکنیم عباسعلی اکبری نامی شاخصتر در بین اینهاست چه اینکه زمانی وی دبیر فدراسیون رزمی بود که دوسه فدراسیون دیگر هم در دل همین فدراسیون بودند.
او سپس دبیر فدراسیون ووشو شد و بعد سرپرستی فدراسیون هندبال را در بدترین دوره ممکن بر عهده گرفت و توانست فدراسیون هندبال را از گذرگاههای تلخ تعلیق و چند دستگی عبور دهد و دو دستی در جادهای هموار تحویل علیرضا رحیمی دهد که آن تاکتیکی اشتباه از جانب وزارت ورزش بود وای کاش همانموقع خود اکبری رییس فدراسیون هندبال میشد تا هندبال اینقدر عقبگرد نکند. الان هندبال المپیک را از دست داد، لیگ داخلی معتبری نداریم، تیمهای ردههای سنی پایه که قله را نگاه میکنند و اثری از موفقیت نمیبینند ناامید حرکت میکنند و در نهایت اقبال به هندبال به شدت کاهش یافته حال آنکه پتانسیل هندبال ایران حضور همیشگی روی یکی از سکوهای آسیایی و حضور در المپیک است که جز نایب قهرمانی گوانگژوه نقطه روشن دیگری نمیبینیم.
فاکتور مثبت دیگری که در پرونده عباس اکبری میبینیم مدیرکلی دفتر ورزش همگانی وزارت ورزش و معاونت دفتر و حضور در بطن تصمیم گیریهای کلان ورزش قهرمانی بخصوص رزمی است و چون در بدنه وزارت ورزش حضوردارد و خودش رزمی کار است و تجارب زیادی از حضور در راس مدیریتهای ورزشی داشته میتوان تعادلی بین هیاتهای استانها با ادارات کل و وزارت ورزش برقرار کند.
الان فدراسیون رزمی نیازبه مدیری دارد که واقعا لباس رزم بپوشد و تکلیف بسیاری از سبکهای رزمی را شفاف و مشخص روشن کند تا هر سبکی ساز خود را کوک نکند و سالانه به اسم این سبکها میلوینها تومن پول از مردم نگیرند و دست آخر هم کارتهایی که این سبکها صادر میکنند هیچ اعتباری ندارد هر چند که بعضا با مهر سبک جهانی هم کارت صادی کنند!
بعد هم قدرت چانه زنی با وزارت را برای سروسامان دادن به این سبکها داشته باشد.
گفتیم که هرکدام از کاندیداها یک خصوصیت بارزی دارند و ما به همه احترام میگذاریم، اما اینجا بحث منافع ملی در میان است و با شناختی که از آقایان عباسعلی اکبری – احمدپناهی –چگینی و شادنیا داریم به بیان خصوصیات ایشان پرداختیم تا یک گام به شفافتر شدن فضای انتخابات فدراسیون ورزشهای رزمی کمک کرده باشیم.
یک تذکر در لفافه به یکی دو نفر از نزدیکان وزیر ورزش که بدانند چه میکنند ؟! دوران بریز و بپاش ها تمام شده و نباید در محافل خصوصی شان از وزیر مایه بگذارند و یا برای توسعه شرکت بازرگانی و واردات کالاهای ورزشی به نام وزارت زد و بند کنند .
