مدیرعامل پرسپولیس میگوید: «آیا پرسپولیس با این همه ظرفیتی که دارد نباید به عنوان یک تیم دولتی ۱۰۰ میلیارد از دولت بودجه بگیرد؟» ایرج عرب حق دارد که اینگونه حقبهجانب حرف بزند و برای تیمی که در ایران دولتی است، اما با سندسازی در ایافسی خصوصی خوانده میشود، تقاضای ۱۰۰ میلیارد بودجه داشته باشد.
ایرج عرب حق دارد اینگونه متوقع باشد. او درست میگوید پرسپولیس و البته تقریباً تمام فوتبال ایران دولتی است، اما وقتی برای این فوتبال دولتی و ریختوپاشهای آنچنانیاش هیچ مرجع رسیدگی وجود ندارد، این اتفاق میافتد که مدیرعامل پرسپولیس در رسانه ملی فریاد میزند «آهای دولت چرا ۱۰۰ میلیارد به ما پول نمیدهید» و دیر نیست که چنین مطالبهای را از مدیرعامل استقلال و به ترتیب از بقیه هم بشنویم. پول مفت بیتالمال است و فعلاً که سر از جیب آقایان و فوتبالیها در میآورد.
مدیران فوتبالی حق دارند که اینگونه درخواست بودجه ۱۰۰ میلیاردی داشته باشند. حق دارند، چون وقتی پول بیزبان مردم را میلیاردمیلیارد صرف بستن قرارداد با بازیکنانی میکنند که حتی درصدی از این مبلغ نمیارزند، کسی پیدا نمیشود که توبیخشان کند و از آنها بپرسد که روی چه حساب و کتابی و با چه متر و معیاری بیتالمال را اینگونه خرج کردهاید؟
مدیران دولتی فوتبال باید هم چنین درخواستی داشته باشند، چون نیاموختهاند که وقتی با زیادهخواهی بازیکن روبهرو شدند به او بگویند که این فوتبال و باشگاه بزرگتر از او هستند و باید توقعش را پایین بیاورد و اگر نمیتواند برود جای دیگر. مدیران فوتبال این را نیاموختهاند، اما ایراد کار درست همینجاست که اگر مدیری هم بخواهد اینگونه رفتار کند، آنوقت رقبا بازیکنی را که او رانده است با مبالغ بالاتر جذب میکنند. بنابراین راضی به زیادهخواهی بازیکنان میشوند، چراکه قرار نیست از جیب خرج کنند و البته قراری هم بر این نیست که بابت این حیفومیل بیتالمال به کسی پاسخگو باشند.
مدیران فوتبال حق دارند، چون تماماً مدیر هزینه هستند، نه مدیر درآمدزا، چون در تمام این سالها فقط یاد گرفتهاند که پول مفت بگیرند و مفت خرج کنند. قرمز، آبی، زرد و سبز هم ندارد. امروز عرب اینگونه میگوید، فردا دیگری همین مطالبه را به گونهای دیگر مطرح میکند و با ادبیاتی تازهتر از دولت، مردم و دستدرازی به بیتالمال صحبت خواهد کرد.
البته مدیرعامل پرسپولیس دیروز ادعاهای دیگری هم داشت مثل اجرای اصل ۴۴ و طرح خصوصیسازی که حرفهای درستی بود، اما از آنجا که سرنوشت تلخ بخشهای دولتی که طی چند سال گذشته به بخش خصوصی واگذار شدهاند امروز جلوی چشمانمان قرار دارد و از اجرای غلط سیاستهای خصوصیسازی همه در ورطه نابودی قرار دارند، فعلاً باید در این خصوص صبر کرد، اما تمام اینها دلیل بر این نمیشود که مدیرانی، چون عرب بیضابطه و قانون درخواست بودجه داشته باشند برای پرداختهای میلیاردی به بازیکنان فوتبال، آن هم در روزگاری که کشور درگیر یک جنگ اقتصادی تمامعیار است. در شرایطی که مردمی که این مدیران توقع دستدرازی به پولشان را دارند در سختترین شرایط برای گذران زندگی روزمره خود با مشکلات عجیب و غریب روبهرو هستند و قطعاً و حتماً نه مدیران فوتبال چیزی از این مشکلات میفهمند و نه بازیکنان زیادهخواه فوتبال ایران ذرهای از این معضلات را لمس کردهاند. پس بیهوده نیست که اینگونه درخواست ارقام نجومی دارند، رقمهایی که تعداد صفرهایش حتی در مخیله مردم کوچه و بازار هم نمیگنجد و بیتردید وقتی آنها را میبینند فقط و فقط تأسف میخورند.
عرب حق دارد ۱۰۰ میلیارد بودجه بخواهد، چون کسی پیدا نشد که وقتی او این حرف را زد، محکم پاسخش را بدهد و بگوید تمام کنید این زیادهخواهی را، چون کسی نیست که به او و بقیه بگوید ما اگر این فوتبال هزینهتراش و مفتخور را نخواهیم چه کسی را باید ببینیم.
