«هیچ»، این دستاورد مصاف پاییزی استقلال و پرسپولیس بود، مسابقهای که قرمزها و آبیهای پایتخت با یک نمایش کسلکننده و دور از انتظار، ۷۰ هزار هواداری را که به ورزشگاه آمده بودند با چهرههای عصبی و خمیازههایی که بند نمیآمد، راهی خانههایشان کردند.
نام دربی که دردنیا به میان میآید، خیلیها منتظر زیباترین و مهیجترین نمایش تیمها در زمین بازیها هستند، مانند همان انتظاری که هواداران فوتبال در اسپانیا و ایتالیا از دربی رئال- بارسا و اینتر – میلان دارند. در ایران، اما دربیها انگار حکایتهای متفاوتی دارند، کیفیتشان گاهی ۱۰۰ است و گاهی هم صفر! به همین راحتی، مانند همین چند سال پیش که سه سال پشت سر هم دربیها مساوی تمام میشد و شر این تساوی از سر دربی کم نمیشد تا اینکه با شوت کریم باقری در سال ۸۸ نوار دربیهای اعصابخردکن که مساوی میشد، قطع شد. در این چند سال اخیر هم دربیها جذاب از آب درمیآمد، طوری که دیگر کمتر کسی در جریان بازی از فرط بیرمق بودن بازی خمیازه میکشید. به همین دلیل هم بود که پنجشنبه خیلیها امیدوار بودند که دربی شماره ۸۸ هم جذاب از آب درآید و خیلیها پیه سختی رفتن به ورزشگاه را به تنشان مالیدند و خودشان را به ورزشگاه پیر غرب تهران رساندند تا حداقل برای ۹۰ دقیقه هم که شده، گرانی دلار و سرسامآور این روزهای بازار و شرایط سخت اقتصادی را با فوتبال فراموش کنند.
انتظارها، اما بیفاید بود. شاید پس از سوت پایان علیرضا فغانی، تکتک ۷۰ هزار تماشاگری که به ورزشگاه آمده بودند به حال کسانی که ترجیح دادند به آزادی نیایند و به خاطر همین بخشی از سکوهای سمت استقلالیها خالی ماند، غبطه و حسرت خورند. مصاف هشتاد و هشتم استقلال و پرسپولیس نمایش توأم با احتیاط و ترس دو تیم از باختن بود، ترسی که سبب شد استرس و فشار بالای بازی از همان ابتدا تا پایان بازی در ساقهای تکتک بازیکنان داخل زمین به وضوح دیده شود. استقلالیها که تا امروز در لیگ پرفراز و نشیب نتیجه گرفتهاند، نمیخواستند با باخت در دربی بحرانشان بیشتر شود و پرسپولیسیها هم نمیخواستند تا با باخت در دربی به پیشواز بازی حساسشان مقابل السد در نیمهنهایی لیگ قهرمانان بروند.
همین نمایش محتاطانه دو تیم بود که سبب شد رحمتی و بیرانوند شب بیدردسری را پشت سر بگذارند، چراکه خطری جدی روی دروازههایشان ایجاد نشد تا جایی که در مسابقه سطح بالایی، چون دربی تهران، هیچ موقعیت خطرناک گلزنی روی دروازه سرخابیها خلق نشد تا آمار آن ناامیدکننده باشد.
در مقابل تا دلتان بخواهد بازی خطا داشت، به طوری که بارها علیرضا فغانی با سوتهایش بازی را متوقف کرد تا یکی از سایتهای خبری به کنایه این بازی را دربی خطاها بنامد. ۵۰ خطا در ۹۰ دقیقه بازی و آمار هر یک دقیقه و هشتدهم ثانیه یک خطا، نشاندهنده کیفیت بازی بود، مسابقهای که در آن استقلال ۲۴ و پرسپولیس ۲۶ خطا انجام دادند. همچنین دیدار بدون گل دربی باعث شد تا استقلال در ۴۰۰ دقیقه مسابقات لیگ برتر هیچ گلی به ثمر نرسانده باشد. این تیم در بازیهای فولاد، نساجی و حالا پرسپولیس گلزنی نکرده که این نشان میدهد آبیها با بحران مهاجم گلزن روبهرو هستند، مانند فصل پیش و قبل از آمدن تیام!
واکنش مربیان هم به نمایش ضعیف استقلال و پرسپولیس در دربی جالب توجه بود، طوری که هم شفر و هم برانکو در مقایسه این بازی با آمار تیمهای خارجی درصدد توجیه این نمایش زیر صفر بازیکنانشان برآمدند. در همین رابطه شفر در واکنش به این موضوع که آمار پاسهای استقلال نشان میدهد که استقلال برای برد برنامهای نداشت و هواداران از این مسئله ناراضی هستند، گفته است: «شاید من باید یک مقدار لبخند بزنم. شما حتماً باید بازیهای جام جهانی را تماشا کنید. از حرف من سوءتفاهم نشود که من میخواهم چیزی را آموزش دهم. اسپانیا در یک بازی بیشتر از هزار پاس داد، اما از جام جهانی حذف شد. آیا میتوانیم بگوییم اسپانیا از بقیه تیمها بهتر بود. تیمی مثل بلژیک ۴۰۰ پاس و کرواسی ۳۰۰ پاس ارسال کردند و به مراحل بالا رفتند، اما برابر اسپانیا دروازهبان حریف میتوانست حتی درون دروازه بخوابد. اگر فینال جام جهانی را یکبار دیگر ببینید، متوجه میشوید که کرواسی پاس بیشتری داد، اما فرانسه قهرمان شد.»
برانکو هم در واکنش به نمایش ضعیف پرسپولیس در دربی عنوان کرده است: «این یک دربی بود و هر دو طرف نقش بزرگی داشتند. من موافق نیستم که بازی خوب نبود، هرچند که بدون گل تمام شد. مطمئناً اگر پر گل میشد، بهتر بود، اما فراموش نکنید بهترین تیمهای ایران بازی میکردند و نتیجه برای هر دو تیم مهم بود. نباید انتظار داشت که هر بازی شش گل بزنیم. خود شما دیدید که بعضی از تیمهای اروپایی چگونه صعود کردند؛ بارسلونا، رئال یا منچستر در جام حذفی را دیدید. کار ساده نیست. بازی پرمحتوا بود و هر دو طرف میل به برد داشتند. در این بازیها گلها از روی شانسهای اندک به ثمر میرسد.»
