تیم ملی ووشو عملکرد درخشانی در بازیهای آسیایی جاکارتا داشت. ووشو با ترکیبی ۹ نفره در تالو و ساندا در بخش بانوان و آقایان راهی بازیهای آسیایی شد و توانست با دستی پر و مدالهای ارزشمند به کشور بازگردد. دو طلایی که محسن محمدسیفی و عرفان آهنگریان کسب کردند، تأثیر زیادی در رنکینگ ایران در جدول ردهبندی داشت. البته ما پیشتر در گوانگژو موفق به کسب سه طلا شده بودیم و خدیجه آزادپور به عنوان نخستین بانوی ایرانی بعد از انقلاب اولین طلای بانوان ووشوکار ایران را کسب کرده بود. مدالی که اینبار نیز خواهران منصوریان تا آستانه رسیدن به آن پیش رفتند. نباید فراموش کنیم که آنها بهترینهای این رشته در آسیا هستند و چین مهد این ورزش است، به طوری که هر پنج ورزشکار ما در فینال با چینیها روبهرو شدند که دو نفر از آنها موفق به شکست چینیها شدند و گردنآویز طلا را برای ایران به ارمغان آوردند. این نشان میدهد نقرههای به دست آمده در جاکارتا چیزی از طلا کم ندارد، اما میتوان با حمایت و تلاش بیشتر رنگ این مدالها را تغییر داد و تعداد طلاهای ایران را بیشتر کرد، به شرط آنکه بعد از بازیهای آسیایی با توجه به اینکه ووشو رشتهای المپیکی نیست، مسئولان آن را رها نکنند تا پنج، شش ماه مانده به بازیهای آسیایی بعدی، اتفاقی که همواره تکرار شده است! ووشو رشتهای است که ظرفیت بالایی دارد و این مسئله را در تمام مسابقاتی که حضور داشته، ثابت کرده است. در همین بازیهای جاکارتا در ساندا از شش ورزشکاری که داشتیم به پنج مدال دست یافتیم و در تالو بانوان در شرایطی موفق به کسب نقره شدیم که تاکنون هرگز در تالوی بانوان مدالی کسب نکرده بودیم. در بخش آقایان نیز در بازیهای آسیایی تنها یک برنز داشتیم که در گوانگژو به دست آمده بود، اما حمایتها و برنامهریزیهای بلندمدت میتواند درخششی را که در جاکارتا دیدیم، به مراتب بیشتر و بهتر و نقرههایی را که در اندونزی به دست آمد به طلا
تبدیل کند.
