
حذف دوباره برزیل از گردونه رقابتهای جام جهانی همراه با نمایش ضعیف ستارگان این تیم در روسیه تقریباً همه را از آینده سلسائو ناامید کرده است.
با وجود این، انتقادها از نوع بازی و تمارضهای نیمار چه در زمان برگزاری بازیها و چه بعد از آن، از تمام انتقادهای دیگر پیشی گرفته است. بسیاری از علاقهمندان به تیم ملی برزیل تصور میکردند بازگشت نیمار به تیم ملی میتواند طلاییپوشان را به اوج بازگرداند، اما شماره ۱۰ برزیل ثابت کرد تا رسیدن به مرز پختگی و بزرگی فاصله زیادی دارد تا جایی که حالا خودش نیز با اعتراف به برخی تمارضها بر این حقیقت صحه میگذارد که نباید هم جایی در بین ۱۰ نامزد دریافت توپ طلا داشته باشد.
نیمار میگوید: «شما تصور میکنید من تمارض میکنم، بله گاهی اوقات این کار را انجام میدهم، اما در زمین به شدت اذیت میشوم. هنوز کودک درونم زنده است و بعضی اوقات مورد پسند دیگران واقع میشود و گاهی وقتها هم عصبانیت آنها را برمیانگیزد. جنگ من برای حفظ کودک درونم است، اما درون خودم، نه در زمین بازی. همه فکر میکنند من بیش از حد زمین میخورم، اما در حقیقت من به زمین نمیافتم، فرو میریزم. هر ضربهای که به پای عمل شده من میخورد، باعث درد زیادی میشود که باید آن را تحمل کنم. من در جام جهانی سقوط کردم، اما معتقدم که تنها با سقوط کردن میتوان برخاست.»