به گزارش ايسنا، با وجود آنكه پرداخت عيدي و پاداش آخر سال كارگران به جهت تأمين رفاه و آرامش خاطر و تهيه اقلام و مايحتاج ضروري و موردنياز خانوارها همواره مورد تأكيد قرار گرفته، متأسفانه در برخي واحدها و صنوف پرداخت عيدي به دلايل مختلف از جمله نبود نقدينگي در دست كارفرما با تأخير همراه ميشود و اين تأخير گاهي به حدي است كه به سال بعد موكول شده و موجب دلسردي و بيانگيزگي اين بخش از كارگران زحمتكش ميشود و عنوان عيدي را از دست ميدهد.
به موجب ماده واحده قانون مربوط به تعيين عيدي و پاداش سالانه كارگران شاغل در كارگاههاي مشمول قانون كار مصوب سال ۱۳۷۰ مجلس شوراي اسلامي، تمامي كارفرمايان مكلفند به هر يك از كارگران خود به نسبت يك سال كار معادل ۶۰ روز آخرين مزد بهعنوان عيدي و پاداش بپردازند، مبلغ پرداختي از اين بابت به هر يك از كارگران نبايد از معادل ۹۰روز حداقل مزد روزانه قانوني تجاوز كند.
مبناي محاسبه عيدي و پاداش كارگران
مبناي محاسبه عيدي و پاداش سالانه كارگران در كارگاههايي كه طرح طبقهبندي مشاغل دارند، مزد گروه و پايه يا مزد مبنا و در واحدهاي فاقد طرح طبقهبندي، مزد ثابت يعني مزد شغل و مزاياي ثابت پرداختي به تبع شغل خواهد بود.
مبلغ پرداختي بابت عيدي و پاداش به كارگران كارگاههاي فصلي مشمول قانون كار و همچنين كارگران ساير كارگاههاي مشمول كه كمتر از يكسال در كارگاه كار كردند، بايد بر مأخذ ۶۰ روز و به نسبت ايام كاركرد در سال محاسبه شود. ضمناً مزد مورد عمل در محاسبه وجوه عيدي و پاداش پايان سال به كارگران كارمزدي عبارت است از متوسط كارمزد دريافتي آنان برحسب مدت ايام كاركرد در سال است.
براساس ماده ۳۹ قانون كار، مزد و مزاياي كارگراني كه به صورت نيمه وقت يا كمتر از ساعات قانوني تعيين شده به كار اشتغال دارند، به نسبت ساعات كار انجام يافته محاسبه و پرداخت ميشود كه عيدي و پاداش نيز از اين قاعده كلي مستثني نيست.
ميزان عيدي و پاداش كارگران ساعتي
در مورد كاركنان ساعتي كه حقوق ماهانه ثابت نداشته و دستمزد آنها در ماه متغير است، براي محاسبه عيدي و پاداش، ميانگين حقوق سه ماه آخر خدمت آنان مبناي محاسبه قرار خواهد گرفت.
نحوه پرداخت عيدي كارگران مشمول قانون كار شاغل در واحدهاي دولتي
قانونگذار با تصويب قانون نحوه پرداخت عيدي به كاركنان دولت مصوب سال ۱۳۷۴ اعتبار قانون تعيين عيدي و پاداش سالانه كارگران شاغل در كارگاههاي مشمول قانون كار مصوب ۱۳۷۰ را لغو نكرده است، بنابراين حكم تعيين عيدي معادل ۶۰ روز آخرين مزد مشمولان قانون كار كماكان به قوت خود باقي است؛ ضمناً كارگاه در قانون كار به اعتبار اشتغال كارگران در محل انجام كار تعريف ميشود، به اين ترتيب تمامي كارگران مشمول قانون كار اعم از اينكه در بخش خصوصي يا دولتي شاغل باشند از دو ماه عيدي و پاداش آخر سال موضوع ماده واحده قانون اسفند ۱۳۷۰ مصوب مجلس شوراي اسلامي برخوردار خواهند بود.
عيدي كارگراني كه در طول سال با كارفرما قطع رابطه ميكنند
كارگراني كه در طول سال از خدمت مستعفي، اخراج، بازنشسته يا به شكلي رابطه آنان با كارگاه قطع ميشود، به نسبت مدت كاركردشان مستحق دريافت عيدي و پاداش سالانه خواهند بود.
به گزارش ايسنا، آنچه مبناي محاسبه و پرداخت عيدي و پاداش پايان سال كارگران مشمول قانون كار قرار ميگيرد، مزد و فوقالعادههايي است كه كارگر به مناسبت اشتغال در شغل مربوط دريافت ميكند؛ به عبارت ديگر مزايايي كه افراد به نوعي در ارتباط با شغل دريافت ميكنند از اجزا مزد محسوب ميشود، لذا فوقالعاده شغل، سختي كار و هر آنچه به تبع شغل به كارگر داده ميشود جزو مزد منظور شده و الزاماً بايد در محاسبه عيدي و پاداش لحاظ شود.
طبعاً مزاياي رفاهي و انگيزشي از قبيل كمك عائلهمندي، كمك هزينه مسكن، بن خواربار و پاداش افزايش توليد جزو مزد به شمار نيامده و در پرداخت عيدي و پاداش لحاظ نميشود.
با توجه به ماده واحده قانون مربوط به تعيين عيدي و پاداش ساليانه كارگران شاغل در كارگاههاي مشــمول قانون كار مصوب مورخ سال ۱۳۷۰ مجلس شــوراي اسلامي، همه كارگران مشمول قانون كار صرف نظر از محل اشتغال و نوع كارگاهي كه در آن كار ميكنند، اعم از دولتي، خصوصي، تعاوني، صنعتي، خدماتي و... به ميزان مقرر در مصوبه فوق از عيدي و پاداش سالانه برخوردار خواهند بود.
