سالانه 200 هزار نفر در انگلیس به جمع تنهایان میپیوندند! آمار بالای افرادی که در این کشور تنها زندگی میکنند و معضلات اجتماعی، روحی و روانی آنان، دولت انگلیس را مجاب کرد وزارتخانهای برای رسیدگی به این افراد ایجاد کند! اولین وزیر امور تنهایی انگلیس هم چند روز پیش انتخاب شد تا رسماً به عنوان عجیبترین وزیر تاریخ نامش ثبت شود.
جای سؤال دارد که این وزیر محترم چگونه برای این کار انتخاب شده است. مثلاً مدرک دانشگاهی معتبر در زمینه تنهایی دارد یا اینکه در تنها بودن ید طولایی دارد که صاحب تخصص و مهارت شده است؟!
نکته اصلی این است که وزارتخانه مذکور سعی دارد آدمهای تنها را دور هم جمع کند و به آنها خدمات بدهد، اما رمز موفقیتش در خدماترسانیِ ضعیف است! چون اگر خیلی خوب کار کند هر سال افراد بیشتری ترغیب میشوند که زیر پوشش وزارتخانه بروند و عملاً باعث بزرگتر شدن مشکل می شود!
مثلاً یکی از کارهایی که میتواند کند این است که برای آدمهای تنها، دوست پیدا کند. ولی باید دقت کند که دوست ناباب باشد که فرد مذکور را تباه کند! در نتیجه وقتی دیگران آخر و عاقبت آدم تنها را میبینند، خودشان جلوی تنها شدن خود را میگیرند!
بهتر است وزارت تنهایی، معاونت «تکخوری» را هم ایجاد کند! چون یکی از عادتهای ناپسند که لازمهاش تنها بودن است، همین تکخوری است. تکخورها موجوداتی هستند که دوستان زیادی دارند، اما چیزهای خوبشان را به کسی نمیدهند. بنابراین باید در این زمینه فرهنگسازی شود. البته مسلماً «جریمه» خیلی مؤثرتر از فرهنگسازی است! به همین خاطر شاید بهتر باشد برای تکخوری مجازاتهایی در قانون وضع شود که واقعاً بازدارنده باشد. مثل اعدام یا حبس ابد یا خوردن غذای متهم جلوی چشمش توسط دوستان!
با تشکیل این وزارتخانه، انگلیسیها امیدوارند تا چند سال آینده تنهایی را ریشهکن کنند اما بعید است موفق شوند، چون کسانی هستند که از تنهایی خوششان میآید و از تنها بودن حمایت میکنند. در آینده ممکن است تنهایان دور هم جمع شوند و انجمن تنهایی را تشکیل بدهند و به مبارزه با مقابله با تنهایی بپردازند! بعد تجمع دفاع از تنهایی برگزار کنند! یا شروع به تبلیغ تنهایی کنند با این شعار: «به ما بپیوندید، ما همه تنها هستیم!»
