اكبر محمودي
اولين سالگرد حادثه پلاسكو در حالي فرا رسيده است كه هم كسبه پلاسكو ناراضي هستند و هم خانوادههاي آتشنشانان و خبري هم از ساخت ساختمان پلاسكوي جديد بهرغم وعدههاي بسيار نيست.
در روزهاي پرتلاطم حادثه پلاسكو بسياري از مسئولان با ابراز تأسف از اين حادثه خود را به محل حادثه رساندند و با وعده وعيدهاي بسيار خود را در غم حادثهديدگان سهيم دانستند، ولي پس از گذشت يكسال از اين فاجعه ملي خبري از اجرايي شدن وعدههاي مسئولان نيست، حتي خود مسئولان هم نميخواهند بر وعدههاي خود مروري داشته باشند. در حادثه پلاسكو 16 آتشنشان با فداي جان خود ناايمن بودن بسياري از ساختمانهاي مشابه پلاسكو را فرياد زدند تا مسئولان به گوش باشند كه حادثههاي پلاسكويي تمام نشده است. اينكه چرا مسئولان در دولت و مجلس و مديريت شهري يكبار براي هميشه به خانواده حادثهديدگان رسيدگي نميكنند، جاي تأمل دارد. بسياري از اين عزيزان آسيبزايي بيشتري از اين حادثه اوليه احساس ميكنند، چراكه مسئولان به نوعي فقط به دادن وعدهها اكتفا كردهاند.
حالا اگر از خانواده شهداي پلاسكو بگذريم، كسبه پلاسكو هم كه قطب توليد و توزيع البسه در كشور بودند، پراكنده شدهاند و حال خوشي ندارند.
برخي از آنان ميگويند بار وعدههاي مسئولان كمر ما را بيشتر از آوار پلاسكو خم كرده است. وعده احداث پلاسكو نشان داد كه هيچ هماهنگياي ميان مسئولان ذيربط در اين حوزه وجود ندارد و همه به فكر منافع سازماني خود هستند و اين خانواده حادثهديدگان و كسبه هستند كه تنها ماندهاند و صدايشان به جايي نميرسد.
بايد ترسيد از روزي كه زلزله تهران را بلرزاند و مسئولان قصد كمك و امدادرساني و ساختوساز داشته باشند. بايد درسهاي پلاسكو را فراموش نكنيم و از مديريت دولتي و شهري درس عبرت گرفت! پلاسكو آينده پايتخت است، اگر براي آن فكري اساسي و براي مديران آن مسئوليتپذيري و دلسوزي تعريف نشود.
