تأکيد وزير ورزش بر اينكه ارزشهاي اخلاقي مهمترين شاخص براي نمرهدهي رؤساي فدراسيونهاي ورزشي است را بايد کنار همان شعارهاي دهان پرکن و فرمايشي گذاشت که هرچند وقت يکبار از سوي مسئولان ورزشي کشورمان مطرح ميشود و هيچ خروجي در ورزش ندارد. در اينکه توجه به مسائل اخلاقي و فرهنگي در ورزش کشور بايد در اولويت باشد و مدير پرکار در اين حوزه مورد تشويق قرار گيرد، شکي نيست، اما به نظر ميرسد مديران ورزش کشورمان تنها در حرف و شعار است که دم از ارزشهاي اخلاقي و اهميت به آن ميزنند و وقتي پاي عمل ميرسد کمتر تلاشي در جهت بهبود فضاي فرهنگي و اخلاقي ورزش صورت ميگيرد. در حالي وزير ورزش تأکيد دارد كه مهمترين شاخص براي ارزيابي يک رئيس فدراسيون، برنامههاي فرهنگي است که در اين زمينه چه در فدراسيونها و چه در وزارت ورزش کمترين توجه به اين مقوله مهم صورت گرفته است.
اولويت دادن ورزش قهرماني و نتيجهگرايي در برنامههاي وزارت ورزش و فدراسيونها موضوعي است که باعث شده تا مقوله مهمي به نام فرهنگ همواره در ميدان عمل در حاشيه قرار داشته باشد. بودجه اندک در نظر گرفته شده در ورزش برای فعالیتهای فرهنگي به خوبي نشاندهنده کماهميت بودن اين موضوع در سطح تصميمگيريهاي متوليان ورزش است. در چنين شرايطي اگر مديري هم بخواهد کار فرهنگي انجام دهد با دستهاي خالي در اين زمينه روبهرو ميشود و نميتواند قدم جدي و تأثيرگذاري بردارد. با این وضعیت اين سؤال پيش ميآيد که چطور مهمترين شاخص وزير ورزش براي نمره دادن به مدیران، ارزشهاي اخلاقي و کارهاي فرهنگي است، اما در مقابل دستهاي يک مدير با توجه به بودجه اندک براي کار فرهنگي بسته است. بنابراين اگر وزير ورزش اعتقاد قلبي به اهميت ارزشهاي اخلاقي دارد، بايد پس از افزايش بودجه فرهنگي و در اولويت قرار دادن آن نسبت به ورزش قهرماني، آن را مهمترين شاخصه ارزيابي مديران فدراسيونها قرار دهد و بر اساس آن به مديرانش نمره بدهد.
