فوتبال ايران از نظر فني در حالي در مسير توسعه قرار دارد که توانستهايم در اين راستا با جذب بهترين مربيان به پيشرفت و روند صعودي تيم کشورمان در فوتبال آسيا سرعت ببخشيم. با اين حال براي اينکه بخواهيم فوتبال ماندگاري بيشتري در سطح جامعه و بين مردم داشته باشد بايد به رشد مسائل اعتقادي و ارزشي در فوتبال توجه کنيم و در مسير فرهنگي که در سطح جامعه جريان دارد، حرکت کنيم. در کشورهاي اروپايي فرهنگ در فوتبال اين قاره، يک چارچوب مشخص در حد احترام گذاشتن به يکديگر و رعايت بازي جوانمردانه است و آنها تابع مقرارت و قوانين حاکم بر بازي هستند و از آن فراتر نميروند. در ايران اما نگاهمان به فرهنگ متفاوت است. ما يک نگاه ارزشي به ورزش داريم و معتقديم که اگر ورزشکاري بخواهد رشد کند، بايد علاوه بر بعد فني در مسائل اخلاقي و معنوي هم رشد کند. در همين راستا تلاشهاي فدراسيون فوتبال به سمتي است که فعاليتهاي فرهنگي چارچوب و جايگاه ارزشي و مذهبي نيز داشته باشد تا بتوان به بهبود فضاي فرهنگي فوتبال کمک کرد.
با اين حال براي ارتقاي فعاليتهاي فرهنگي در ورزش و به خصوص فوتبال، تنها عزم فدراسيون فوتبال کافي نيست و يک حرکت ملي و همهجانبه را از سوي تمام متوليان ورزش ميطلبد. براي رفع بياخلاقي به خصوص در ناهنجاريهايي که متوجه بازيکنان است، بايد فوتبال به سمت حرفهاي شدن کامل پيش برود، در آن صورت است که ميتوان در قرارداد بازيکن علاوه بر خواستههاي فني به مسائل رفتاري در زندگي حرفهاياش مانند ساعت خواب، نوع پوشش و... هم اشاره و در صورت زير پا گذاشتن اين موارد ميتوان با او برخورد كرد. براي سالمسازي فضاي نامناسب غيراخلاقي ورزشگاهها هم بايد به سمتي برويم که با يک آسيبشناسي و انجام کارهاي پژوهشي بستر مناسبي براي اخلاقي شدن فضاي استاديومها مهيا کنيم تا آسيبهاي فرهنگي فوتبال با اين برنامه و فعاليتهايي که در ساير حوزهها انجام ميشود به سمت فضاي مناسب اخلاقی پيش برود.
