قوانين بينالمللي برخوردهاي سرسختانهاي با دوپينگ دارد. نمونه آن روسيه بود كه به دليل دوپينگهاي فراوان با محروميتي جدي مواجه شد. بحث دوپينگ بحث مهمي است كه نميتوان به سادگي از كنار آن گذشت. اين مسئله نه تنها آبروي ايران را در مجامع بينالمللي خدشهدار ميكند بلكه حتي باعث ميشود كه خطر محروميت را نيز بيخ گوشمان احساس كنيم. مسئلهاي كه تنها با اندكي نظارت ميتوان مانع از آن شد. هيچ ورزشكاري در اردوي تيم ملي دوپينگ نميكند. اين دوپينگها بيرون از اردو انجام ميشود يا به توصيه افرادي كه خيرخواه نيستند يا با تصميم شخص كه به دنبال رسيدن به جايگاه بالايي است، اما براي رسيدن به آن به بيراهه ميرود. با وجود اين با اندكي نظارت و دقت ميتوان مانع اين كار شد. تواناييهاي هر بازيكني را مربي او بهتر ميداند. وقتي تواناييهاي يك فرد غيرطبيعي بالا ميرود، بايد او را مورد سنجش قرار داد. گرفتن تست در داخل نه فقط شرايط را به گونهاي رقم ميزند كه ورزشكاران از ترس آزمايش و تست سراغ دوپينگ نروند، بلكه باعث ميشود آگاهي كاملي از شرايط نفرات خود داشته باشيم تا با تستهايي كه در مجامع بينالمللي گرفته ميشود، شوكه نشويم و آبرويمان به خطر نيفتد! پيشتر حتي در مسابقات داخلي و در جريان تمرينات هم اگر تواناييهاي بازيكني غيرمعمول بود، درخواست دوپينگ داده ميشد يا اگر تكواندوكاري به دلايلي خاص، داروهاي خاصي استفاده ميكرد، گزارش ميداديم تا مشكلساز نشود، اما طي دو، سه سال اخير هيچگونه نظارتي در اين خصوص وجود نداشته كه نتيجه آن را هم ميبينيم. دوپينگيهايي كه حالا كافي است يك نفر ديگر به آنها اضافه شود تا با محروميتي چهار ساله مواجه شويم و عضويتمان در فدراسيون جهاني به تعليق درآيد. با توجيه نميتوانيم به جايی برسيم. توجيهاتي كه اين روزها شنيده ميشود تنها پاك كردن صورت مسئله است. تكواندو نياز به نظارت دارد تا بتواند در صحت و سلامت به كار خود ادامه دهد. ضمن اينكه ناآگاهي از قوانين بينالمللي هم ميتواند مشكل را در اين زمينه دوچندان كند!
