يكي از دلايل اثبات جرم، علم قاضي ميباشد. علم قاضي به معني يقين حاصل شده از مستندات واضح و روشن در موضوعي است. در مواردي كه قاضي به استناد علم خودش حكم صادر ميكند، موظف است قرائن و نشانههاي واضحي كه براساس آنها حكم صادر كرده را در حكم قيد كند. مواردي مانند نظريه كارشناس، معاينه محل، تحقيقات محلي، اظهارات افراد مطلع، گزارش ضابطان دادگستري و ساير قرائن و نشانهها ميتواند مستند علم قاضي قرار گيرد. در هر حال استنباط قاضي كه موجب يقين قاضي نميشود، نميتواند ملاك صدور حكم باشد.
در صورتي كه علم قاضي با دلايل ديگر قانوني مانند اقرار، شهادت، سوگند و قسامه در تعارض باشد، اگر قاضي همچنان به علم خود يقين داشته باشد، آن دلايل براي قاضي معتبر نيست و قاضي با ذكر مستندات علم خود و ذكر موجبات رد دلايل ديگر، رأي خود را صادر ميكند، اما اگر براي قاضي علم و يقين ايجاد نشود، دلايل ديگر معتبر است و قاضي ميتواند براساس آنها رأي صادر كند.