
احمدعلیرضا بیگی اظهار داشت: در زمان استانداری هدف و آرزویم این بود که پروژههایی مثل راه سهند، مترو، راهآهن میانه -تبریز و راه اهر را به سرانجام برسانم؛ اما زلزله چنان شلاقی به ما زد که ناچار شدم تصمیم بگیرم و انتخاب کنم، یا باید مردم را نجات میدادم یا پروژهها را به سرانجام میرساندم.
وی با بیان اینکه مجبور شدم تمام امکانات پروژهها را به سوی مناطق زلزلهزده سوق دهم که در غیر این صورت با یک فاجعه انسانی مواجه میشدیم، افزود: فکر میکنم در این خصوص تصمیم درستی گرفتهام.
بیگی اذعان داشت: من قبلا سیل تجریش و زلزله منجیل را دیده بودم ولی نقش برجسته مدیریتی همچون زلزله ارسباران نداشتم؛ چهار بار نیز شورش زندانهای تبریز، عادلآباد شیراز، دستگرد اصفهان و زندان مبارکه را تجربه کرده بودم ولی هیچکدام از این تجربهها به وسعت وقایع تلخ زلزله ارسباران نبود.
استاندار پیشین آذربایجانشرقی ادامه داد: ما باید در جغرافیایی به وسعت 5 هزار کیلومتر مربع به فکر تامین همه نیازهای جمعیت 400 هزار نفری میبودیم.
نماینده مردم تبریز، آذرشهر و اسکو در مجلس شورای اسلامی اظهار داشت: شرایطی که در زلزله پیش آمد شرایط ویژهای بود و فرصت محدود که تا رسیدن فصل سرما وجود داشت، مرا ناچار میکرد هزینههایی فارغ از ضوابط دولتی صرف این مناطق کنم؛از طرف دیگر قیمت دلار پیوسته در حال نوسان بود و به شکل تصاعدی افزایش مییافت.
وی ادامه داد: سال بعد انتخابات ریاست جمهوری در پیش بود و عملا دولت توان اجرایی کافی نداشت؛ بنابراین ترجیح دادم به جهت تسریع در امور بخشی از اقدامات مرتبط با بازسازی را از طریق بخش خصوصی و از محل کمکهای مردم پیش ببرم.
بیگی ابراز داشت: در حقیقت حضور بخش خصوصی و تعهدات خیران در «همایش مهر ایران مرهم آذربایجان» موجب شد تا معطل اختصاص بودجه دولتی نمانیم و کار بازسازی را آغاز کنیم و در نهایت طوری مناطق زلزلهزده را سامان دادیم که حال بعد از پنج سال، آن حادثه فراموش شده و تلخی آن برجا نمانده است.