مريم وزيرپور *
سرعت، فاكتوري كه سالهاي سال در پي ايجاد و بهره مندي از ويژگيهايش بودهايم امروزه به يك چالش تبديل شده است، چالشي كه اگر بهنگام چشمانمان را نگشاييم، بايد به جاي زندگي درست تنها به فكر خاطرات آن روزگاران باشيم.
همه ما برده سرعت شدهايم و همگي با ويروس پنهاني مشابهي از پا درآمدهايم:
زندگي پرشتاب، كه ما را مجبور به خوردن fast food ميكند.
فرصت گفتوگو، ارتباط، تفكر و تفريح لذتبخش را از ما ميگيرد و درنتيجه روح را مغبون ميسازد.
زندگي پرشتاب تحت عنوان پرطمطراق «بهرهوري بالاتر» شيوه زندگي، چشمانداز و محيط ما را تهديد ميكند.
جنبش بينالمللي شهر آهسته(ISFM) در سال 1989 در فرانسه آغاز شد و از آن زمان به بيش از 100 منطقه با 80 هزار عضو گسترش يافت.
در سال 1999 در اورويتوي ايتاليا، اولين گردهمايي آن برگزار شد.
هفت هدف عمده شهرهاي عضو ISFM عبارت است از:
۱. تأكيد بر روشهاي بازيافت مواد زائد غذايي و استفاده مجدد از آنها.
۲. حفاظت از محصولات محلي، كه ريشه در فرهنگ و سنت دارند.
۳. طبقهبندي مناطق شهري بر اساس محصولات غذايي آن
۴. حفظ آداب و رسوم و سبكها.
۵. ايجاد روشهايي براي ارتباط مستقيم بين مشتري و توليدكننده محصولات غذايي.
۶. ارتقاي فرصتها و موقعيتهاي مناسب براي ارتباط توليدكنندگان و مصرفكنندگان محصولات غذايي.
۷. بهبود كيفيت مهماننوازي.
شهرهاي عضو ISFM بايد جمعيتي كمتر از 50 هزار نفر داشته باشند.
يكي از راهبردهاي به كار رفته توسط بعضي از شهرهاي آهسته در ايتاليا، مجاز ندانستن استفاده از خودرو در بيشتر اوقات ميباشد. از آنجايي كه اين جنبش صنعت گردشگري را تقويت ميكند چنين راهبردهايي بايد به روشي ارائه شوند كه گردشگران نيز از نتايج مثبت آن بهرهمند ميگردند. سيستمهاي فاضلاب كم سرو صداتر و از نظر زيست محيطي پيشرفتهتر، از ديگر روشهاي ارائه شده توسط اين جنبش ميباشد.
شهرهاي آهسته مرتباً از سوي بازرسان بررسي ميشوند تا از دستيابي آنان به استانداردهايي كه به آن متعهد هستند اطمينان حاصل گردد.
*مدرس دانشگاه
