پالار: بسکتبال با ویلچر جوانان در بدترین شرایط ممکن هشتم شد

سرمربی تیم ملی بسکتبال با ویلچر جوانان پس از کسب عنوان هشتم جهان در تورنتو کانادا، گفت: نبود ویلچر استاندارد و مناسب، کمبود دیدارهای تدارکاتی، نبود تعمیرکار ویلچر، بدنساز و آنالیزور همراه تیم و حضور افراد غیر بسکتبالیست در کنار تیم سبب شد تا سکو را به راحتی از دست بدهیم.

حسن پالار در گفت‌وگو با ایسنا، اظهار کرد: در رقابت‌های جهانی کانادا متاسفانه صادر نشدن ویزا برای کمک مربی، سرپرست تیم‌ ‌و یکی از بازیکنان سبب شد تا تیم‌ ‌از لحاظ روحی قبل از شرکت در رقابت‌های جهانی تورنتو کانادا به هم بریزند و به نتایجی که انتظار داشتیم، دست پیدا نکنیم.

او گفت‌: در این تورنمنت تمام تیم‌های حاضر با تیم‌ ‌کامل و مجرب اعم از تعمیرکار ویلچر، مربی بدنساز، آنالیزور، پزشک و چند کمک مربی شرکت کرده بودند. در حالی که تیم‌ ‌ما حتی از نظر داشتن سرپرست محروم بود و فردی که به عنوان سرپرست کنار تیم‌ ‌بود، غیربسکتبالیست بود که نمی‌توانست مشکلات بازیکنان را به راحتی لمس کند. البته وی خیلی کمک حال بازیکنان بود، اما چون از خانواده‌ بسکتبال نبود، حضورش تاثیر زیادی برای کمک به بسکتبالیست‌ها نداشت. ‌

پالار ‌اضافه کرد: من در کانادا نه تنها به عنوان مربی،‌ بلکه در نقش تعمیرکار ویلچر، کمک مربی، پزشک، آنالیزور و ... نیز تیم‌ ‌را همراهی می‌کردم و همین امر سبب شده بود تا مسوولیت اصلی خود را در جریان رقابت‌ها فراموش کنم و به کارهای حاشیه‌ای بپردازم.

سرمربی تیم‌ ‌ملی بسکتبال با ویلچر جوانان، خاطرنشان کرد: در بازی اول مقابل استرالیا در شرایطی این تیم‌ ‌را شکست دادیم که صندلی چرخدار یکی از بهترین بازیکنان تیم‌ ‌شکست و به خاطر نبود تعمیرکار مجبور شدم با طناب صندلی وی را ببندم تا بازی را ادامه‌ دهد. شایستگی بچه‌های ما در این تورنمنت کسب عنوان سومی بود نه هشتمی؛ تیمی را که در اولین دیدار شکست دادیم، سوم جهان شد. حال ما به خاطر نداشتن امکانات در جایگاه هشتم قرار گرفتیم.

وی در پاسخ به این سوال که قبل از اعزام به این تورنمنت، کسب عنوان قهرمانی را وعده داده بودید، آیا شرایط برای کسب عنوان قهرمانی فراهم نبود، گفت‌: انگلیس و ترکیه که در این تورنمنت قهرمان و نایب قهرمان شدند، واقعا با بیشترین امکانات و بهترین ویلچرها شرکت کرده بودند و رقابت های بسیار خوبی را به نمایش گذاشتند، ما چطور می‌توانستیم در برابر چنین تیم‌هایی ‌که حتی قبل از اعزام به این تورنمنت از یک دیدار تدارکاتی برخوردار نبودیم، به قهرمانی فکر کنیم.

پالار تصریح کرد: اگر همراه تیم‌ ‌اعزامی یک تعمیرگاه ویلچر، آنالیزور و بدنساز بود، شرایط بهتری برای کسب بهترین جایگاه داشتیم. من در کانادا واقعا تنها بودم و در تمام زمینه‌ها باید مشکلات تیم‌ ‌را بر طرف می‌کردم.

سرمربی تیم‌ ‌ملی بسکتبال با ویلچر جوانان خاطرنشان کرد: در این تورنمنت بسکتبالیست‌های ما با تمام کمبودها، رقابت‌های خوبی را به نمایش گذاشتند و از هیچ تلاشی کوتاهی نکردند. نبود ویلچرهای استاندارد در این تورنمنت عملکرد بسکتبالیست‌ها را کاهش داد. شرایط ویلچرها در این رقابت‌ها به حدی نامناسب بود که در جریان یکی از بازی‌ها مجبور شدم نشیمنگاه ویلچر یکی از بازیکنان را با کمربند زیر ویلچر ببندیم تا از بازی عقب نیفتد. من به جای کار مربیگری در کانادا مرتب به دنبال تعمیر ویلچر و سایر کمبودها بودم.

او تاکید کرد: مسوولان فدراسیون اگر به دنبال پیشرفت تیم‌ ‌ملی بسکتبال با ویلچر جوانان هستند، بهتر است افرادی که در تورنمنت‌ها همراه تیم‌ ‌اعزام می‌کنند، از بدنه بسکتبال باشد که به درد بسکتبال بخورد.