نویسنده: دنيا حيدري
سوت پايان بازي با ازبكستان به معناي دومين صعود پياپي ايران به جام جهاني بود. اين براي نخستين بار بود كه اتفاق ميافتاد. شاگردان كرش قبل از پايان رقابتهاي انتخابي، در حالي كه دو بازي ديگر داشتند، كار صعود را در آزادي يكسره كردند تا بعد از برزيل دومين تيمي باشند كه به اين رقابتها صعود ميكند. آنهم بدون باخت و بدون گل خورده. ركوردي كه حتي سه شيرها نيز نتوانستند حفظش كنند. يك صعود آسان و بيدردسر اما با برنامه بود كه حالا انتظارها را بالا برده. انتظار صعود به مرحله حذفي جام جهاني كه كرش نيز آن را آرزوي خود ميخواند.
در روسيه توريست نخواهيم بود
اين انديشه كرش هم هست. او مثل خيلي از كارشناسان ميگويد كه تيمش براي جهانگردي به روسيه نميرود: «جو آزادي فوق العاده بود. هميشه اينطور است. اما، ما سعي كرديم در يك بازي به دو چيز فكر نكنيم. پس به جام جهاني فكر نكرديم و فقط به برد فكر كرديم. تمركزمان روي پيروزي بود. شك نداشتيم برابر ازبكها، تيم برتر ميدان هستيم. اما از حالا فقط به جام جهاني فكر ميكنيم. نمي خواهيم براي جهانگردي به روسيه برويم سه بازي انجام دهيم، برگرديم يا يك كار بزرگ انجام دهيم. هدف و رؤياي من اما راهيابي به مرحله حذفي جام جهاني با ايران است. من در حال مبارزه با اين بيماري رضايتمندي هستم. نبايد به بودن در مرحله گروهي راضي باشيم، بايد جاهطلب باشيم و بزرگ فكر كنيم. به عنوان توريست به روسيه نميرويم. ايران پيش از اين چهار دوره در جام جهاني حضور داشته، اما هرگز موفق به سعود از مرحله گروهي نشده است.»
توضيح مشكلاتمان به جهان سخت است
صعود به جام جهاني اماابتداي راه است و اين تيم براي آنكه انتظارات در روسيه را برآورده كند، نياز به آمادهسازي اساسي در يك سال باقيمانده دارد. آمادهسازي كه كرش هميشه در خصوص آن با فدراسيون درگير بوده: «ما تيم اول آسيا هستيم و شكي هم از اين بابت نيست، اين را آمار نشان ميدهد. اما اين كافي نيست و ميدانيم با سطح اول فوتبال دنيا فاصله داريم. بايد با بهترين تيمهاي دنيا رقابت كنيم. ادامه اين روند ثابت يعني روي يك خط صاف پيش ميرويم. آلمان و پرتغال را ببينيد، هيچ وقت دست ازكار نميكشند. در 10 سال اخير اگر پيشرفتي داشته باشيم بازهم تفاوت همان هست. احتياج داريم موشك پيشرفت سوار شويم. كره جنوبي و ژاپن هنوز يك گام از ما جلوتر هستند. هم تجربه بيشتري دارند و هم به فوتبال اروپا نزديكترند. بايد اين فاصله را در فرايند آمادهسازي خود كم كنيم. آمادهسازي براي جام جهاني 2018 كليدي است اما خيليها ارزش كاري كه براي صعود كرديم را به درستي درك نكردند. سخت است كه بخواهيم مشكل خود را به جهانيان توضيح دهيم و جايي براي تمرين يا تيمهايي را براي بازي (دوستانه) پيدا كنيم. سعي ميكنيم از بيانيهاي مشابه آنچه رئيسجمهور كه گفت: پرسش اين نيست كه تيم ملي چه كاري ميتواند براي ايران كند، بلكه ايران چه كاري ميتواند براي تيم ملي كند، استفاده كنيم. صعود از مرحله گروهي جام جهاني، نياز به حمايت مالي و زيرساختها براي تدارك كمپهاي تمريني و بازيهاي دوستانه دارد. اگر اين كار را نكنيم، نتايج دچار افت ميشود و اين چيزي نيست كه هواداران ايران انتظار دارند و سزاوارش نيستند.»
با هم ميتوانيم
اما رسيدن به هدف برنامه ميخواهد. برنامهاي كه اجرا شود و تنها روي كاغذ نماند و كرش اميدوار است برنامههايش اجرا شود: «99 روز تمرين در بازهاي 300 روزه داريم. 5 اردوي ما در ليگ و بقيه اردوها بعد از اتمام فصل برگزار ميشود. تنها استثناي ما در اين بين پرسپوليس است. از همكارانم در باشگاهها تشكر ميكنم، بدون تلاش و حمايت آنها نميتوانستيم به اين موفقيت دست يابيم اما نكته كليدي اين است كه وقتي اين برنامه تأييد و نهايي شد هيچ فرد يا باشگاهي برخلاف آن اظهار نظر نكند. ما با صعود كار خود را كرديم و حالا حمايت ميخواهيم. زمين و بازي دوستانه ميخواهيم. چون نميخواهيم مثل جام جهاني قبل فقط سه بار بازي كنيم. وقتي حس ميكنم برخي مسائل به بازيكنان و تيم لطمه ميزند كنترل حد و مرز سخت ميشود. بله بازيكنان در هر زميني ميتوانند تمرين كنند اما پيشرفت نه چون سرعت پاسكاري و كنترل توپشان كند ميشود. اما به حمايتها اميدواريم.»
