دانشگاه شهيد چمران اهواز از كاروان دانشگاههاي برتر خارج شده است. تجربه من و آنچه در يك سال گذشته به آن رسيدهايم اين اتفاق حاصل مجموعهاي از مسائلي است كه به برخي از آن اشاره ميكنم.
در دوران هشت سال دفاع مقدس بنا بر ضرورت مشاركت دانشگاه در جنگ، نهتنها فرصت توسعه و تجهيز از اين دانشگاه گرفته شد بلكه بسياري از تأسيسات زيربنايي وقت دانشگاه در آن دوران هم مستهلك شد. در حالي كه دانشگاههاي همتراز دانشگاه چمران به رشد و توسعه و تجهيز خود ادامه ميدادند و به عبارتي برنامههاي خود را اجرا ميكردند.
جمع زيادي از بهترين اساتيد باتجربه و متخصص اين دانشگاه بهويژه استادان غيربومي دانشگاه كه بسياري از آنها از بورسيههاي دانشگاه و تازه بازگشته از خارج بودند، دانشگاه را ترك كردند. عدهاي به خارج از كشور، عدهاي به دانشگاههاي ديگر و عدهاي هم ترك خدمت كردند و اينها سرمايههايي بود كه ناخواسته دانشگاه از وجودشان محروم شد. همچنين فعاليت پژوهشي و بهطوركلي توليدات علمي دانشگاه بر دوش چند درصد از اعضاي هيئتعلمي است و مطمئناً تعداد قابلتوجهي از همكاران در توليدات علمي دانشگاه نقش چنداني ندارند درحاليكه در محاسبه امتياز دانشگاه بهحساب ميآيند و وزن دانشگاه را كاهش ميدهند.
از طرفي تجهيزات دانشگاه پاسخگوي نيازهاي دانشجويان تحصيلات تكميلي و طرح پژوهشي اساتيد نيست و اغلب فرسوده و قديمي هستند و بسياري از تجهيزات بدون نظارت و دقت خريداريشده و در آزمايشگاهها يا انبار دانشگاهها خاك ميخورد. از طرف ديگر عدم ارتقاي بهموقع اعضاي هيئت علمي در كاهش امتياز مؤثر است. جمع زيادي از همكاران ما در مرتبه مربي هستند، بيش از ۸۰ نفر، اين تعداد از همكاران قطعاً در رتبه دانشگاه اثر منفي دارند به خصوص اينكه فعاليت پژوهشي لازم را هم نداشته باشند.
بنابراين نبايد بيتفاوت از كنار اين موضوعات گذشت و بايد تبعات مشكلاتي را كه متوجه اين همكاران هست و وظايف آنها را در قبال دانشگاه در شوراي گروه يا بهصورت فردي به اين همكاران يادآور شد.
