نویسنده: کبری فرشچی
تصاويرشان در فضاي مجازي دست به دست ميچرخد؛ وقتي براي نخستين بار با اين تصاوير مواجه ميشويد، اين سؤال در ذهنتان شكل ميگيرد كه اين خانمهاي فشن با آرايشهاي غليظ و چهرههاي متفاوت قرار است چه چيزي را تبليغ كنند؟ آيا اين تبليغات مربوط به لوازم آرايش است يا روسري و شال و زيور آلات ؟ باورش سخت است كه اين تصاوير از خانمهايي كه انگار براي حضور در يك مهماني يا مراسم عروسي آراسته شدهاند، كانديداهاي شوراي شهر در مناطق مختلف كشور باشند كه به واسطه رفتار غيرمتعارفشان به فضاي مجازي راه يافتهاند و اين رفتارشان واكنشهاي متفاوت مردم را در پي داشته است. ماجراي رفتارهاي عجيب در انتخابات اخير اما به همين محدود نميشود. تحليل رفتارهاي مردم در انتخابات كنوني واكنش متفاوتي از جامعه را به تصوير ميكشد.
از حضور هزار و 600 نفري آنها به عنوان كانديداي انتخابات رياست جمهوري و بيان وعدههايي كه همين حالا هم ميتوانيم از زبان كانديداهاي تأييد صلاحيتشده بشنويم و همچنين ثبتنام حدود 290 هزار نفر در انتخابات شوراي شهر و روستا و شكلگيري رقابتي تنگاتنگ براي به دست آوردن اين پستها گرفته تا فرم و مدل تبليغات افرادي كه به عنوان كانديداي شوراي شهر و روستا تأييد صلاحيت شدهاند.
اين در حالي است كه شوراهاي شهر و روستا، پارلمانهاي شهري محسوب ميشود كه عدهاي از متخصصان در حوزهاي مختلف اجتماعي، فرهنگي و اجتماعي دور هم جمع ميشوند تا تصميماتي براي اداره بهتر شهر يا روستا بگيرند، اما بنرها و تبليغاتي كه برخي از كانديداهاي شوراي شهر در معرض ديد عموم نصب كردهاند، حكايت از بروز پديدهاي تازه در اين حوزه دارد؛ پديدهاي كه پس از هجوم ورزشكاران و هنرمندان به شوراها شكل گرفته و اين بار افرادي كه به نظر ميرسد از نوعي اختلال شخصيتي رنج ميبرند به عنوان كانديدا تصاويري را به عنوان تبليغ خود در معرض ديد عموم گذاشتهاند كه بيشتر به درد رزومه يك مانكن براي فشنشو ميخورد تا يك كانديداي شوراي شهر! اما سؤال اينجاست كه آيا ضوابطي بر تبليغات شوراي شهر حاكم نيست تا با فكاهي كانديداهاي فشن در اين حوزه مواجه نشويم؟ معيار و ملاك تأييد صلاحيت اين افراد براي كانديداتوري شوراي شهر و روستا چه بوده است؟ آيا تخصص لازم براي اداره شهر را دارند؟ اگر اين طور است چرا در بنرهاي تبليغاتي آنها اثري از تخصص و سوابق به چشم نميخورد و با تكيه بر تصاوير روتوش شده و چهرههايي با آرايش غليظ ميخواهند رأي جمع كنند. در نهايت اما شايد توجه به اين نكته قابلتأمل باشد كه وقتي كانديداهاي رياست جمهوري بيتوجه به مصالح نظام در برابر دوربين دروغ ميگويند و به يكديگر تهمت ميزنند، شاهد تسري اين بياخلاقي به سطوح پايينتر نيز باشيم؛ بياخلاقيهايي كه اين بار به شكل بنر كانديداهاي فشن خودنمايي ميكند.
