مترجم: سيدمصطفي موسويفر
بيش از 415 ميليون نفر از مردم سراسر دنيا همراه با ديابت زندگي خود را ميگذرانند و به منظور كنترل ميزان قند خونشان، اغلب نياز به تزريق انسولين دارند. سلولهاي انساني ميتوانند به صورت ژنتيكي به كارخانههاي توليد و توزيع هورمون و مولكولهاي سيگنالدهنده مهندسي شوند اما بيشتر جريانهاي زيستي سنتزي حساسيت و دقت حسگرهاي ديجيتالي را ارائه نميدهند. «جياوي شائو» و همكاران با تركيب بافتهاي زنده و فناوري سلولهاي سفارشي را ايجاد كردند كه هنگام روشن شدن با نور قرمز دور (همان طول موج گسيل شده توسط لامپهاي درماني و سوناهاي فروسرخ) انسولين توليد ميكنند. محققان سلولها را به يك پوشش زيستي سازگار و نازك افزودند كه علاوه بر آنها داراي لامپهاي LED قرمزي بودند كه انرژي آنها از راه دور تأمين ميگشت تا بتوانند لامپهاي HydrogeLED توليد كنند كه به واسطه يك ميدان الكترومغناظيسي خارجي روشن و خاموش ميشوند.
كاشت HydrogeLEDها در پوست موش مبتلا به ديابت به شائو و همكاران اين امكان را داد تا دوزهاي مختلف انسولين را از راه دور با استفاده از يك برنامه در تلفن همراه هوشمند كنترل كنند. آنها نه تنها الگوريتمهاي كنترلي تلفن همراه هوشمند را به صورت دلخواه كدگذاري كردند بلكه سلولهايي مهندسي شده را توليد كردند كه بدون نياز به هيچگونه «امپدانس الكتريكي يا محدوديتهاي كراس تاك(crosstalk) » بين فرآيندهاي سيگنالدهي طبيعي سلولي ميتوانند انسولين توليد كنند.
دانشمندان به پيش رفتند تا اين سيستم را با اندازهگير بلوتوثي ميزان قند خون جفت سازند كه بازخوردهايي فوري را ميان سلولهاي درماني و دستگاه تشخيصي ايجاد ميكند كه به حيوانات مبتلا به ديابت كمك ميكند تا در يك سنجش آزمايشي كوچك در برهه زماني چند هفتهاي به سرعت به ميزان پايدار گلوكز خون دست يابند و آن را حفظ كنند.
محققان ميگويند كه سيگنالهاي ارتباطي ديجيتال كه همراه با سلولهاي مهندسي شده موفقيتآميز عمل كردند، گامي مهم به سمت بازگرداني درمانهاي سلول محور مشابه به حوزه باليني هستند.
منبع: ساينس ديلي
