آذردخت نياززاده/كارشناس دووميداني
دووميداني، روزهاي خوبي را سپري نميكند و چند سالي است كه به جاي پيشرفت، شاهد پسرفت آن هستيم. اين را ميتوان در نتايجي كه دووميدانيكاران به دست ميآورند به وضوح ديد. اين مسئله بسيار تأسفبرانگيز در واقع به دليل عدم حمايت از ورزشكاران است. بيتوجهيها و عدم حمايتي كه باعث دلسردي دووميدانيكاران ميشود. بسياري از آنها در ميانه راه قيد كار را ميزنند و برخي هم كه انگيزه و علاقه بيشتري دارند بايد به تنهايي كار كنند. حضور مريم طوسي، بانوي دونده ايران در تركيه و تمرين كردن شخصي و گرفتن مربي با هزينه شخصي گواه ديگري بر اين مسئله است. چرا بايد ورزشكاران ايران راهي ساير كشورها بشوند. چه براي تمرين كردن و چه حتي مسابقه دادن براي ديگران. اگر حمايتهاي لازم وجود داشته باشد و بستري كه بايد براي آنها فراهم كنند، هرگز هيچ ورزشكاري نه فقط در دووميداني، كه در ساير رشتهها جلاي وطن نميكنند. وقتي ورزشكاري از جيب هزينه ميكند يعني نميتواند قيد عشق و علاقهاي كه به رشتهاش دارد را بزند. ميگويند مريم طوسي سن و سالش زياد شده. شايد اينطور باشد اما او هنوز بهترين دونده ما در بين بانوان است.
آيا تاكنون كسي ركوردهاي او را زده؟ نه. مگر نميگويند براي دووميداني كار زير ساختي انجام دادهاند. مگر گفته نميشود به روشهاي گلخانهاي و استعداديابي از آموزش و پرورش و. . . كار كردند، پس نتيجه اين كارها چرا ديده نميشود؟ چرا پس شاهد پسرفت دووميداني هستيم به جاي آنكه شاهد پيشرفت آن باشيم؟ اين بدان معناست كه حرف و عمل با هم نميخواند. دووميداني نياز به حمايت دارد. هر ورزشكاري نياز به حمايت دارد كه دلسرد نشود و بتواند توانايي هايش را به معرض اجرا بگذارد، اما با اين بيتوجهيها و عدم فراهم كردن شرايط چه انتظاري بايد داشته باشيم. الان قرار است در بازيهاي كشورهاي اسلامي شركت كنيم، فكر ميكنيد ميتوانيم موفق شويم؟ نه. مطمئناً موفق نميشويم چون كاري نكرديم. مخصوصاً براي بانوان. نه اعزامي كه بتواند كمك كند نه اردو و تمريني كه مثمرثمر باشد. نه اينكه فكر كنيد مشكل همش مربي است. نه، اتفاقاً مربيان داخلي خوبي هم داريم، اما مشكل عدم حمايت و استفاده از داشتههاي اين رشته ضربههاي جبرانناپذيري به دووميداني زده است.
