ازدواج موقت در عرف به صيغه مشهود است. در ازدواج موقت زن و مرد تصميم ميگيرند به طور موقت و براي مدت محدودي با يكديگر ازدواج كنند و پس از پايان مدت اگر مايل به ادامه بودند، عقد ازدواج را تجديد كنند و در صورت عدم تمايل، با پايان مدت از هم جدا ميشوند. در ازدواج موقت ذكر مدت به صورت دقيق ضروري است. خواه اين مدت چند ساعت باشد يا چندين سال. حال اگر عقد نامهاي بدون ذكر مدت باشد و يكي از زوجين ادعا كند كه عقد دائم بوده و ديگري ادعا كند كه موقت بوده، در اين صورت اصل دائمي بودن ازدواج است و كسي كه مدعي خلاف است، بايد آن را ثابت كند. حال اگر در ازدواج موقت، مدت ازدواج كاملاً معين نشده باشد، دادگاه مدت مورد توافق را كه به آن يقين حاصل شود، اصل قرار ميدهد و كسي كه مدعي مدت زمان بيشتر است، بايد آن را ثابت كند، همچنين در ازدواج موقت،طرفين ميتوانند ابتداي مدت را از زماني غير از زمان عقد قرار دهند. به عنوان مثال زوجين ميتوانند عقد را در آبان ماه منعقد كنند. اما زمان ابتداي مدت را فروردين سال آينده قرار دهند. اما اگر زمان ابتداي مدت در عقد ذكر نشود، در اين صورت آغاز مدت از همان زمان عقد محسوب ميشود. نكته ديگر اينكه براي تمديد ازدواج موقت و يا تبديل آن به ازدواج دائم، بايد پس از پايان مدت، مجدداً صيغه عقد جاري شود،اما اگر قبل از پايان مدت،زوجين تصميم به تبديل مدت و يا تبديل آن به ازدواج دائم بگيرند، ابتدا زوج بايد مدت زمان باقيمانده از عقد اول را ببخشد و سپس دوباره صيغه اجرا شود اما در اين صورت نيازي به انقضاي عده نيست، به شرط آنكه عقد دوم نيز ميان همان زن و مرد منعقد شود.
