كوبا راه كاسترو را مي‌رود

یکی از شهروندان در مورد کشورش می‌گوید: «ما فقیر هستیم اما چیز‌های زیادی داریم. چیزی که بسیار برای ما ارزشمند است؛ عدم وجود خشونت و تروریسم است.»

واشنگتن پست با نگاهي كه از كوبا دارد، مي نويسد: شاید وقتی اسم کوبا به گوشمان می‌خورد، از رفتن به آنجا کمی ترس داشته باشیم. کوچه‌های باریک آنجا یادآور محله‌های فقیرنشین امریکای لاتین هستند و بسیاری از خانه‌ها در این کشور به اندازه یک کلبه، کوچک هستند.

اما فقیر‌نشینان کوبای فیدل کاسترو، متفاوت هستند. هیچ باند و گروه مسلحی را آنجا نخواهید یافت. هیچ کس بدون غذا، دارو یا مراقبت‌های بهداشتی و بی‌سواد نخواهد ماند. درب بسیاری از منازل برای همسایه‌های دیگر باز است.

یوسو دیاز 34 ساله که تمام عمر خود را در شهر ال رومریلوی کوبا زندگی کرده است می‌گوید: «می‌توانید تمام شب در خیابان‌های اینجا بدون ترس راه بروید.»

کوبایی‌ها برای آرامش موجود در کشور‌شان عبارت جالبی دارند: «اجتماع آرام شده».

درگذشت فیدل کاسترو کوبایی‌ها را به این فکر واداشته که کشورشان چه آینده‌ای خواهد داشت؟ همچنین برای دیگر کشور‌ها این سؤال مطرح شده است که آیا مدل اقتصادی و سیستم سیاسی کاسترو بدون او نیز ادامه خواهد داشت؟

ال رومریلو شهری فقیرنشین در کوبا است اما سطح سواد و زندگی مردم در این شهر همتراز دیگر ملل توسعه یافته است.

یکی دیگر از شهروندان در مورد کشورش می‌گوید: «ما فقیر هستیم اما چیز‌های زیادی داریم. چیزی که بسیار برای ما ارزشمند است؛ عدم وجود خشونت و تروریسم است.»