مهربانی را اگر قسمت کنیم من یقین دارم به ما هم می رسد

مدتی است کاهش دما و سرمای استخوان سوز مناطق شهری و روستایی استان را فرا گرفته است و بقول قدیمی ها سوز سرما تا مغز استخوان اثرگذار است ، این روزها شده جهت انجام امور روزمره زندگی در این هوای سرد با خودرویمان در سطح شهر در حرکت باشیم که گاهی پیرزنی یا پیرمردی را می بینیم که زنبیلی از سبزی و سیب و پیاز خریده اند و منتظر تاکسی هستند و یا بسختی راه می روند ، گاهی آن پیرزن چادرش را بسختی گرفته و دستش را برایمان بلند می کند و با نگاهی ملتمسانه می گوید که من را سوار کن . حالا ما میمانیم و حجم انبوهی از فکر و خیال ، معطل شدن و پول بنزین هزار تومانی ، دیر رسیدن به محل کار یا منزل ، تنهایی و خستگی پیر زن و یا پیرمرد در این سوز سرما را می بینیم و در چند ثانیه تصمیم گیری که آیا سوارش کنیم یا خیر، او را به مقصدش برسانیم یا نه ؟

باور کنیم در این روزگار ماشینی ، در این روزگاری که بعضی  عصا از دست کور  می دزدند ، روزگاری که صنعت و تکنولوژی آسایش مادی و جسمی برایمان به ارمغان آورده و حس خدمت به خلق را از خیلی ها گرفته   هنوز آدم های عجیب و غریب پیدا می شوند آدم هایی که کمک به دیگران برایشان ایده ال است ، آدم هایی که زندگیشان گرفتن دست آدم های بیچاره و ندار جامعه است . آدم هایی که کمک کردن به دیگران برایشان از میلیون ها تومان ارزشش بیشتر است ، بعضی از آدم های این روزگار ،  عجیب و غریب هستند تصمیم گیری در اینچنین موارد برایشان از آب خوردن هم راحت تر است ، عادی و با خوشروئی ترمزی می زنند و می گویند مادرجان بفرما . شاید هم وقتی آن مادر یا پدر پیر را به مقصد رساندیم ،دست در جیبش کند و بخواهد کرایه بپردازد ، گاهی بعضی از  همین آدم ها بجای گرفتن کرایه بگویند مادرجان بجای پول برایم دعا کن .

در این روزگار مشکل داشتن نشانه زندگی است  چون فقط مردگان هستند که مشکلی لااقل در این دنیا ندارند ، بیاییم گاهی خودمان را جای دیگران بگذاریم همواره بدانیم کردار خوب از نیت خوب بهتر است ، گاهی فکر نکردن و چرتکه نینداختن  و دو دوتا نکردن هم  برایمان لازم است ، گاهی نیاز است حساب جیبمان را نکنیم  و به دیگران کمک کنیم که یعنی خیلی آدم شده ایم .

                                                تو نیکی کن به مسکین و تهیدست                                  که نیکی خود سبب گردد دعا را