کشتي ورزش اول ايران است و همه دنيا ورزش کشورمان را با کشتي و با مدالهاي خوشرنگ کشتي گيرانمان ميشناسند. با اين حال اختلافات وزارت ورزش با مسئولان فدراسيون کشتي در يکي دو سال اخير تيشه به ريشه اين رشته زده است. با استعفاي گودرزي و آمدن سلطانيفر به نظر ميرسد که کشتي باز هم ميتواند به روزهاي خوب خود بازگردد.
اختلافات وزير مستعفي ورزش با رئيس فدراسيون کشتي بر کسي پوشيده نيست. هنوز خاطرمان هست که گودرزي و خادم چه اختلافنظرهاي زيادي داشتند و اين اختلافنظرها به شکل مستقيم روي کشتي تأثيرگذار بود. آتش اختلافات از بازديد وزير قبلي از اردوي تيم ملي کشتي فرنگي شروع شد، بازديدي که عملاً ثمري براي فرنگيکاران نداشت و اعتراض آنها به همين مسئله سبب دلخوري شديد گودرزي شد. نتيجه بالا گرفتن بگومگوي يکي از مليپوشان با وزير، در رفتارهاي بعدي آقاي وزير و تصميمات او در قبال ورزش اول کشور نمايان شد. دکتر گودرزي در روزهايي که ميتوانست با ثبت ملي روز کشتي در تقويم کشور موافقت کند مشکلات قديمي را در تصميم گيرياش دخالت داد و با ثبت اين روز مهم مخالفت کرد. اگرچه مخالفت وزير ورزش با درخواست فدراسيون کشتي و شخص رسول خادم رسانهاي شد، اما نزديکان گودرزي تمام تلاششان را کردند تا اين موضوع را تکذيب کنند و ماجرا را به مسائل سياسي ربط دهند. در اين بين رئيس فدراسيون کشتي نيز در اکثر مراسم و جلساتي که وزير حضور داشت، شرکت نميکرد يا در صورت اجبار سعي ميکرد برخوردي با او نداشته باشد. دود تمام اين دلخوريها، فاصله گرفتنها و اختلافات در نهايت به چشم کشتي و اهالياش رفت، رشتهاي که در همه تورنمنتهاي بينالمللي اميد اول ايران براي افتخارآفريني به حساب ميآيد.
خوشبختانه مديريت وزارت ورزش و جوانان دستخوش تغييراتي اساسي شده و به نظر ميرسد اين تغييرات تأثير مثبتي در آينده کشتي ايران خواهد داشت. مسعود سلطانيفر از همان روزي که رأي اعتماد لازم را از بهارستاننشينان گرفت و خيالش راحت شد گامهاي مثبتي براي جبران گذشته برداشت. اميد دادن به اهالي کشتي و کمک و توجه ويژه به کشتي از جمله همين گامهاست: «کشتي ايران يکي از قدرتهاي دنياست و بايد به صورت ويژه مورد توجه قرار گيرد. حمايتهاي گستردهاي از ورزش ملي ايران خواهيم داشت تا شاهد افتخارآفرينيهاي هرچه بيشتر کشتي ايران در عرصههاي جهاني باشيم.» قدرت کشتي ايران در دنيا قابل کتمان نيست و همواره در مسابقات جهاني و المپيک چند مدال براي کشتيگيران ايراني کنار گذاشته شده است. با وجود اين نامهربانيهايي که عليه کشتي انجام شده بارها تحقق اهداف بزرگ را با مشکل مواجه کرده است. در مضيقه بودن کشتي در آستانه المپيک ريو تنها يکي از مواردي است که به آن اشاره ميکنيم.
اينکه دو مدير با سلايق يکديگر مخالف باشند و هر کدام شيوه مديريتي جداگانهاي را به کار بگيرند موضوع جديدي نيست و در همه عرصهها وجود دارد، اما اينکه اين اختلافات چگونه مديريت شوند تا خللي به اهداف از پيش تعيين شده و برنامههاي مدون وارد نشود موضوع مهم ديگري است که متأسفانه دامن کشتي را گرفت. بدون شک اگر وزير وقت به درخواستهاي منطقي و نيازهاي کشتي توجه ميکرد رسول خادم مجبور نميشد در روزهاي حساس قبل از المپيک شخصاً به رئيسجمهور نامه بزند و درخواست کمک کند. در صورتي که وزير هدفش از سر زدن به تمرينات مليپوشان تنها گرفتن عکس يادگاري و مطرح شدن در رسانهها نباشد، قطعاً مليپوشان نيز عذر و بهانههايشان را براي تأمين نشدن هزينهها و برآورده نشدن انتظارات را درک ميکنند و کار به جدال لفظي نميکشد. براي ورزش اول کشور اصلاً خوب نيست که رئيس فدراسيون و وزيرش چشم ديدن هم را نداشته باشند و به هر طريقي از هم فاصله بگيرند. حالا با آمدن سلطانيفر شعلههاي آتش وزارت و فدراسيون کشتي قدري فروکش کرده و در اولين ديدار رسمي طرفين در مسابقات روز جهاني کودک وزير و خادم برخوردي کاملاً دوستانه و اميدوارکننده داشتهاند. ضمن اينکه آقاي وزير قولهاي مساعدي براي حمايت هرچه بيشتر از کشتي را به مسئولان فدراسيون داده است. شنيدن اين وعدهها حتي اگر به واقعيت نزديک نشود نيز براي اهالي کشتي شيرين است. با اين حال جامعه کشتي منتظر است تا هرچه زودتر تأثير واقعي وعدههاي سلطانيفر مبني بر توجه ويژه را روي تشک کشتي ببيند.
