تبعات ورزش در هواي آلوده

نخست آنکه در حين ورزش ميزان تهويه ريوي و ظرفيت انتشار گاز در ريه افزايش يافته و امکان ورود ميزان بالاتري از ذرات معلق و گازهاي آلوده را به داخل بدن فراهم مي‌سازد. ميزان رسوب ذرات معلق کمتر از يک‌دهم ميکرون در ريه در حين ورزش با شدت متوسط حدود پنج برابر حالت استراحت گزارش شده است. دوم آنکه در حين ورزش به خصوص ورزش با شدت بالا به دليل اينکه تنفس عمدتاً از طريق دهان صورت مي‌پذيرد، مواد آلاينده و ذرات معلق بدون عبور از سد مخاط بيني که امکان جذب و به دام‌اندازي آلاينده‌هاي هوا را دارد مستقيماً وارد مجاري هوايي پايين‌تر و ريه مي‌شود. به همين دليل برخي آلاينده‌هاي هوا نظير ازن و اکسيدهاي نيتروژن در حين ورزش حتي در غلظت‌هاي پايين سبب ايجاد آسيب‌هاي ريوي مي‌شوند که در حالت استراحت فقط با غلظت‌هاي بالاي اين آلاينده‌ها ايجاد مي‌شوند.

آلاينده‌هايي مانند مونوکسيد کربن و ذرات معلق با ايجاد اسپاسم و تنگي عروق کرونر سبب تشديد بيماري‌هاي قلبي عروقي و پرفشاري خون مي‌شوند و به همين دليل ميزان سکته‌هاي قلبي و مغزي در شرايط آلودگي هوا افزايش مي‌يابد. دي‌اکسيد گوگرد در برخي ورزشکاران به عنوان علت اصلي آسم ناشي از ورزش که به معني ايجاد حملات آسم در حين ورزش است معرفي شده است. به طور کلي ورزشکاران استقامتي نظير دو، دوچرخه‌سواري، پياده‌روي نسبت به اثرات منفي آلاينده‌ها حساستر از ورزشکاران قدرتي و سرعتي نظير وزنه‌برداري و دوي سرعت هستند. شواهد بسياري وجود دارد که نشان مي‌دهد ورزشکاران رده بالا و حرفه‌اي به خصوص ورزشکاراني که در آب و هواي سرد ورزش مي‌کنند يا شناگران مستعد ايجاد مشکلات راه‌هاي تنفسي بوده و از اين جهت نسبت به اثرات آلاينده‌هاي هوا حساس‌تر هستند. تمرين در شرايط آلودگي هوا به منظور آمادگي براي انجام مسابقه در هواي آلوده  از لحاظ علمي به دليل ايجاد و تشديد اثرات آلاينده‌ها بر بدن ورزشکار توصيه نمي‌شود.