فرمانده يگان حفاظت محيطزيست استان تهران گفته است، از نظر تخريب، تصرف، ساخت و ساز غيرمجاز و زمينخواري شهرستان شميرانات، پاركهاي ملي خجير و سرخهحصار بيشترين مناطق در سطح استان تهران هستند.
يك: تقريباً هفتهاي نيست كه خبرهاي مربوط به زمينخواري و كوهخواري در مناطق مختلف كشور از جمله ييلاقها و نقاط خوش آب و هواي اطراف كلانشهرها به ويژه تهران در جريان خبرهاي توليدي قرار نگيرد، اما پرسشي كه به موازات انتشار اين خبرها در افكار عمومي طرح ميشود، اين است كه چرا با وجود تأكيد صريح مسئولان طراز اول كشور و در رأس آنها رهبر معظم انقلاب، زمينخواران و كوهخواران و احتمالاً جلگهخواران و تالابخواران با قوت به كار خود ادامه ميدهند؟ آيا اين فضا نوعي بدبيني نسبت به مديران و مسئولان كشور ايجاد نميكند؟ مگر نه اين است كه شخص اول مملكت با تشر به مسئولان و مديران جامعه، كوهخواري و ساخت و ساز در ارتفاعات را از موضوعات رنجآور و تأسفبار خواندند و گفتند: «دستگاههاي مسئول بايد قاطعانه با تعدي به جنگلها به هر بهانهاي اعم از هتلسازي و جذب گردشگر و ساخت حوزه علميه تا برخي توجيهاتِ به ظاهر قابل قبول مقابله كنند.»
دو: پرسش اين است كه با وجود تأكيد رهبري، دستگاههاي نظارتي و قضايي و اجرايي مبني بر حفاظت از سرمايههاي طبيعي كشور چرا همچنان شاهد تاراج اين سرمايهها به بهانههاي مختلف هستيم؟ نگارنده وقتي عكسهاي شش سال پيش گردنه حيران را به عنوان يكي از زيباترين چشماندازهاي ايران در حد فاصل آستارا و اردبيل كنار هم ميگذارد، ميبيند كه چه عروس زيبايي در اين منطقه زير شهركسازيها زنده به گور شد. تأسفآور است كه ايران يكي از بهترين چشماندازهاي جادهاي خود را كه پوشيده از زيباترين و كهنترين جنگلها بود با تلاش متصرفان به طبيعت از دست داد و با وجود اينكه در سالهاي گذشته مسئولان قولهايي براي مقابله با شهركسازي در اين منطقه داده بودند، اما عملاً هيچ اقدام جدياي اتفاق نيفتاد و امروز ديگر گردنه حيران نه به واسطه منظرههاي طبيعي و خدادادياش كه به واسطه شهرك بيتناسب با طبيعت مدهوشكننده اين منطقه حيرانت ميكند.
سه: واقعيت آن است كه اگر تمايل به زمينخواري و كوهخواري و منظرهخواري در لايههاي دروني يك جامعه به ويژه ميان كساني كه دسترسي بيشتري به فضاي رانت دارند، وجود داشته باشد در ادامه دور زدن قانون و ناظران و دستگاههاي ذيربط هم به وجود خواهد آمد. البته بايد از ناظران، مجريان، دستگاههاي انتظامي و قضايي و حفاظت محيط زيست پرسيد كه چرا در برهههاي مختلف چشم خود را روي اين تخلفات بستند. با اين همه نميشود انكار كرد كه يكي از مهمترين ريشههاي اين مسئله را بايد از منظر اخلاقي واكاوي كرد، چه بر سر جامعه ايراني آمده است كه چنين خودخواهانه و متكبرانه روي منافع جمعي شمشير ميكشد و پيش ميرود.
از كسي كه در گردنه حيران يا جاهاي مختلف شمال، مركز، شرق، غرب و جنوب كشور اراضي طبيعي را تصرف كرده و ويلا ساخته است بايد پرسيد كه به فرض هيچ قانون، ناظر و مجازاتي در اين كشور وجود ندارد، آيا فردايي براي اين كشور نميتوان متصور بود؟ آيا قرار است پرونده حيات اين كشور در 40، 50 سال ديگر بسته شود كه تو چنين شمشير را از رو كشيدهاي؟ واقعاً چه بر سر ما آمده كه نمايش ثروت و برخورداري در جامعه ايراني چنين بيرحم پيش ميرود و فرداي اين سرزمين را درو ميكند؟
