حتماً بايد ذرهبين رسانهها روي مشكل يا مسئلهاي زوم كند و حساسيت مردم تحريك شود تا آقايان به خودشان آمده و يادشان بيايد كه مسئوليتي در قبال ورزش كشور و ورزشكاران ريز و درشت آن دارند و براي انجام وظيفه به صرافت بيفتند! نه اينكه حافظه خوبي نداشته باشند نه، اتفاقاً حافظههاي بسيار خوبي هم دارند. آنقدر خوب كه درست سربزنگاه و حتي گاه روي پلههاي فرودگاه و در مراسم استقبال از مدالآوران، به جاي تبريك و خوشامدگويي، گلههاي آنان را يادآور شده و با لبخندي معنادار، برايشان خط و نشان ميكشند. بحث حافظه نيست كه توجه رسانهها آن را يادآور شود، مسئله بيتوجهي مفرطي است كه بين مسئولان ورزشي كشور به يك اپيدمي تبديل شده است. بيتوجهي به مسائل اطراف ورزش و مشكلات ورزشكاراني كه بايد توسط آقايان مدير و مسئول حل و فصل شود، اما تا قبل از آنكه مورد توجه رسانهها قرار نگرفته و با انتقاد شديد از بيمسئوليتيها و بيتوجهيها مواجه نشود، كمترين توجهي به آن نميشود. ناديده گرفتن كشتيگير نوجواني كه با بيماري سخت دست به گريبان است و در حين تمرين كارش به بيمارستان و بعد از آن عمل ميكشد، جديدترين نمونه كمتوجهي مسئولان ورزش به اتفاقاتي است كه در حيطه وظايف آنها رخ ميدهد. جديدترين اتفاق تأسفباري كه البته بدون شك آخرين آن نخواهد بود.
ابوالفضل آرميده، آزادکار تيم ملي نوجوانان، روي تشك كشتي و در حين تمرين به مشكل برميخورد و نيازمند درمان ميشود، در چنين شرايطي، كمترين وظيفه مسئولان پيگيري حال اوست. نه فقط چون سه ماه قبل با دست پر و كسب مدال در بازيهاي آسيايي به كشور بازگشته است. بلكه به عنوان يك ورزشكار، در حين ورزش به مشكل برميخورد و طبق قانون، رسيدگي به شرايط او وظيفه مسئولان ورزش كشور است، اما وضعيت نامناسب دوبندهپوش تيم ملي نوجوانان كه از محل تمرين راهي بيمارستان ميشود، تا قبل از آنكه توسط سايتهاي خبري بازتاب داده نشده بود، مورد توجه هيچ يك از آقايان قرار نميگيرد. نه مسئولان فدراسيون كشتي و نه وزارتنشينان، اما مثل هميشه همين كه اخم رسانهها از اين همه بيتوجهي درهم كشيده ميشود و انتقادهايشان با به تصوير كشيدن شرايط نامناسب اين ورزشكار نوجوان باعث ميشود آقايان مسئول، يكي پس از ديگري راهي بيمارستان شوند تا خودي نشان دهند.
حضور مسئولان ورزشي بربالين ورزشكاران، آن هم فقط بعد از آنكه لنز دوربينهاي خبري روي آنها زوم ميكند و قلم اصحاب رسانه آن را به رشته تحرير در ميآورد، اتفاقي كه سالهاي سال است شاهد آن هستيم. اتفاق تأسفباري كه نشان ميدهد وضعيت ورزشكاران و مشكلات آنها كمترين اهميتي براي مقامات مسئول ندارد و خود را موظف رسيدگي به آن نميدانند. حال آنكه هر يك از آنها جز براي رسيدگي به امثال اين امور نيست كه بر مسند قدرت تكيه زدهاند، اما چه ميشود كه به جاي رسيدگي به وظايف روشن و واضح خود، بايد با بوق و كرناي رسانهها آنان را به رسيدگي به امور حيطه وظايفشان واداشت، سؤالي است كه هرگز جواب درستي به آن داده نشده است و اميدي نيز به پاسخگويي به آن نيست.
در واقع اين مشكل امروز و ديروز ورزش نيست و سالهاست كه شاهد اين روند نادرست هستيم. شايد چون هميشه آقايان به جاي اصل ماجرا، به فرعيات و حواشي پرداختهاند و انتقادهاي ريز و درشت و فريادهاي گاه و بيگاه رسانهها هم هرگز نتوانسته جز به صورت مقطعي، مسئولان را به حضور در بطن ماجرا وادارد. حضور مقطعي كه البته هميشه هم با چند عكس يادگاري براي اثبات اين مسئله حضور در صحنه و چند وعدهاي كه هرگز به پاي عمل نميرسد، همراه است و بس! حال آنكه مشكلات ريز و درشت ورزش نيازي به ذرهبين رسانهها ندارد براي خودنمايي و با چشم غيرمسلح نيز ميتوان آنها را ديد و گامي براي رفع، يا حل و فصلشان برداشت، اما شايد چون ديدن اين مشكلات نيازمند برطرف كردن آن است، همواره ناديده انگاشته ميشود تا روزي كه صداي رسانهاي گوشهاي از آن را به تصوير كشيده و مسئولي را وادار كند تا براي اندك زمان كوتاه هم كه شده خودي نشان دهد و در صحنه حضور يابد. حضور كوتاه مدتي كه البته تضميني بر حل مشكلات هم نيست اما شايد، گاهي بتواند اندك روحيهاي باشد براي ورزشكاراني كه كمترين حمايتي از آنها نميشود. ورزشكاراني كه بسياري از آنها گاه شانس ديده شدن توسط رسانهها را هم ندارند كه براي شو تبليغاتي مسئولان هم كه شده، اندكي مورد توجه زباني و شعاري قرار گيرند و در همين بيخبريها، حتي دار فاني را نيز وداع ميگويند!
