قهرمان از دل ورزش همگاني بيرون مي‌آيد

در حالي در هفته تربيت بدني و ورزش هستيم كه يكي از تأكيدات قانون اساسي، مقام معظم رهبري و رياست جمهوري توسعه ورزش همگاني به عنوان يكي از شاخص‌هاي اصلي سلامت جامعه است، اما متأسفانه معيارهاي اشتباه ارزيابي عملكرد مديران در ورزش كشور سبب شده تا ورزش همگاني ناديده گرفته شود. در ايران يك مدير ورزشي با تعداد مدال‌هايي كه در دوران حضورش در مسابقات كسب مي‌شود، سنجيده مي‌شود و وزارت ورزش از فدراسيون‌ها مدال مي‌خواهد.

در صورتي كه بايد كارنامه يك مسئول ورزشي به ميزان تعداد افرادي كه از جامعه وارد ورزش مي‌كند، ارزيابي شود. كشوري مانند سوئد در حالي هشت برابر كشورمان در المپيك مدال گرفته است كه يك‌هشتم كشورمان جمعيت دارد. اين موفقيت به اولويت ورزش همگاني در كشوري مانند سوئد برمي‌گردد و اين نشان مي‌دهد كه ورزش قهرماني از دل ورزش همگاني بيرون مي‌آيد. بايد گفت با سياست‌هايي كه در سطح مديريتي ورزش اعمال شده، مردم در ورزش گم شده‌اند و ورزش از مسير اصلي كه همان همگاني شدن است، دور شده است.

در نظام اسلامي‌مان تا ورزش فرهنگي نشود، همگاني نمي‌شود، زماني هم كه همگاني نشود، ورزش قهرماني نمي‌شود و نمي‌توان انتظار موفقيت‌هاي مداوم در مسابقات بين‌المللي داشت. در اين بين حوزه، دانشگاه، صداوسيما، آموزش و پرورش و ساير نهادها شناخت و آگاهي مردم از ورزش از دريچه علم و اعتقاد بالا ببرند و با افزايش شناخت ورزشي مردم و ايجاد انگيزه حركتي در آنها برنامه‌ريزي شود. اين در حالي است كه متأسفانه سكانداران ورزش هر كدام براي خودشان نسخه جداگانه براي ورزش مي‌پيچند و در يك مسير حركت نمي‌كنند. اين عدم هماهنگي سبب شده تا پولي كه اجبار صرف ورزش نكردن مردم مي‌شود، از درآمد نفتي كشور بيشتر است و اين پول ناچار در بخش‌هاي درماني، آسيب‌هاي اجتماعي و از كارافتادگي هزينه مي‌شود. در همين راستا اولين گام در عملي شدن اقتصاد مقاومتي در كشور به همگاني كردن ورزش است، چون قدرت كشور به توانايي‌هاي مردم است و هرچه قدرت و تحرك مردم بالاتر برود، آغاز راه مقاومتي شدن اقتصاد است.