به وظايف‌مان در قبال پارالمپيكي‌ها عمل كنيم

نگاهي گذرا به وضعيت ورزشكاران پارالمپيكي نشان مي‌دهد كه توجه زيادي به شرايط اين قشر نمي‌شود. در شرايطي كه حضور موفق ورزشكاران‌مان در عرصه‌هاي بين‌المللي نگرش مردم را تغيير داده است ما نيز وظيفه داريم به وظايف‌مان در قبال آنها عمل كنيم. بدون شك نامگذاري 24 مهرماه به نام روز ملي پارالمپيك انگيزه اين قشر را براي حضور هرچه پررنگ‌تر در عرصه‌هاي مختلف دوچندان مي‌كند. در هشت دوره بازي‌هاي پارالمپيك حضور فعال داشته‌ايم و طي اين مدت مدال‌هاي خوشرنگ بسياري كسب كرده‌ايم. در شرايطي كه در رشته واليبال نشسته حرف اول را مي‌زنيم كه در رشته‌هاي تيمي المپيكي هرگز چنين اقتداري نداشته‌ايم. براي بسياري از رشته‌هاي المپيكي كسب سهميه بزرگ‌ترين افتخار است اما در پارالمپيك رفتن به روي سكو هدف اصلي محسوب مي‌شود. بدون شك توجه هرچه بيشتر به ورزشكاران جانباز و معلول آنها را به درخشش در عرصه ورزش ترغيب مي‌كند.

در گذشته آنها كه فرزند معلول داشتند، ترجيح مي‌دادند كودك خود را از خانه بيرون نياورند. ولي حالا كه رقابت‌هاي معلولان در تورنمنتي چون پارالمپيك پخش مستقيم مي‌شود نگرش خانواده‌ها به اين موضوع نيز تغيير كرده است. قطعاً نامگذاري يك روز به نام پارالمپيك اين قشر را به جامعه هرچه بيشتر معرفي مي‌كند. به ويژه اينكه مشكلات آنها بايد مورد توجه مسئولان قرار بگيرد. اغلب امكانات ورزشي به گونه‌اي در شهرهاي مختلف طراحي شده‌اند كه ورزشكاران جانباز و معلول نمي‌توانند از آنها استفاده كنند. چه بسا اينكه معلولان‌مان براي تردد در سطح شهر نيز با مشكلات عديده‌اي روبه رو هستند. فراموش نكنيم كه كاروان پارالمپيك ايران در اين دوره مقام پانزدهم جهان را به خود اختصاص داد؛ درخشش دوباره در جهان را بايد با توجه مضاعف به اين قشر پاسخ دهيم.