پيروزي بر فوتبال برزيل چقدر ارزش دارد؟ طبيعتاً اين پيروزي اينقدر بزرگ است كه وقتي نصيب هر كشوري شود از زحمتكشان آن به بهترين شكل ممكن تقدير ميكنند و آنها را همرديف قهرمانان قرار ميدهند.
حالا اين اتفاق براي فوتسال ايران رقم خورده، بچههاي پرتلاش تيم ملي فوتسال موفق شدند ابرقدرت فوتسال دنيا را شكست دهند، آنها حتي گام بعدي را هم با پيروزي پشت سر گذاشتند و حالا در مرحله نيمهنهايي قرار دارند. جايي كه فقط يكبار و آن هم 24 سال قبل به آن رسيديم. آن هم در روزها و سالهايي كه فوتسال در دنيا ناشناخته بود.
از تابستان 1992 ميلادي 24 سال ميگذرد. فوتسال دنيا اينقدر پيشرفت داشته كه قهرمان بلامنازع آسيا يعني ايران حتي در قاره خود نيز ديگر از پيشبرنده و قهرمان نيست، چه رسد به رقابتهاي جام جهاني اما جامجهاني كلمبيا براي شاگردان محمد ناظمالشريعه و طعم، رنگ و بويي ديگر دارد. آنها حالا پاي فينال هستند و شكست روسيه يعني تاريخسازي دوباره براي فوتسال كشوري كه اين رشته در كوچه، پسكوچههاي قديمي محلاتش جا داشت (كه البته امروز به همت فرهنگسازيهاي ديجيتالي و ساختمانسازيهاي بيبرنامه ديگر اثري از فوتبال و فوتسال خياباني ديده نميشود.) حالا دوباره ميپرسيم اين تاريخسازي و موفقيت و پيروزي در جمع برترينهاي دنيا چقدر ارزش دارد؟
براي روشن شدن موضوع مثالي ميزنيم، تيم ملي فوتبال در راه كسب جواز حضور در جام جهاني روسيه قطر را در ورزشگاه آزادي دو بر صفر شكست ميدهد. بلافاصله براي اين پيروزي خانگي مبلغ 5 هزار دلار به هر كدام از مليپوشان پاداش تعلق ميگيرد. حالا پاسخ دهيد، آيا برتري بر فوتسال برزيل و حضور در جمع چهار تيم برتر دنيا فقط هزار دلار ميارزد؟ يا اينكه اگر شاگردان ناظمالشريعه موفق به كسب مقام قهرماني در جام جهاني كلمبيا شدند، تنها بايد 3 هزار دلار پاداش دريافت كنند؟
اين تفاوتي آشكار و ناخوشايند است كه از سوي مسئولان ورزش كشور بين رشتهها و ورزشكاران مختلف گذاشته ميشود، تفاوتي كه سبب دلسردي و كاهش روحيه ورزشكاران ميشود. اينكه تيم ملي فوتبال در راه رسيدن به جام جهاني نيازمند پشتيباني روحي، معنوي و مادي است و بايد از شاگردان كرش به بهترين وجه ممكن حمايت كرد. مسئلهاي كاملاً درست است، اما اين مهم نبايد تلاشها و زحمات بقيه ورزشكاران و رشتهها را زير سايه خود قرار دهد. فوتسال ايران 24 سال در حسرت رسيدن به جايگاه امروز سوخت، تيمها و ستارههاي بزرگي بهرغم شايستگي و صلاحيت نتوانستند موفق باشند، اما امروز تيم جوان محمد ناظمالشريعه بالاتر از برزيل، ايتاليا و اسپانيا در نيمهنهايي جام جهاني فوتسال است و اولين چيزي كه به ذهن ميرسد، اين است كه بايد برابر زحمت و تلاشي كه داشتهاند پاداش دريافت كنند. پاداش پيروزي بر برزيل به طور حتم بيشتر از پاداش برتري مقابل قطر است و اين مسئله از ديد مسئولان ورزش كشور پنهان مانده يا ديده نميشود. به طور حتم شارژ روحي مناسب همراه با پاداش مالي ميتواند شانس پيروزي بر روسيه و حضور ايران در فينال جام جهاني فوتسال را بيشتر از قبل كند، همانطور كه بيتوجهي به اعضاي اين تيم اميدوار و آيندهدار ميتواند دوباره فوتسال ايران را به پرتگاه سقوط نزديك كند.
بايد توجه داشت كه فوتسال امروز با فوتسال دهههاي قبل بسيار متفاوت است و كشورهاي ريز و درشت جهان براي رسيدن به موفقيت در اين رشته تمام امكانات مادي و معنوي خود را به كار ميگيرند. حذف برزيل، اسپانيا و ايتاليا به عنوان قدرتهاي برتر اين رشته از جام جهاني مؤيد اين است كه ديگر نبايد و نميتوان هيچ كشوري را در فوتسال دنيا دستكم گرفت. بنابراين عقلاني و منطقي است كه فوتسال را همپاي فوتبال و با يك نگاه ديد و اجازه نداد اين موفقيت بزرگ در سايه كمتوجهي و تبعيضهاي موجود در ورزش ايران كمرنگ و به فراموشي سپرده شود. اين موفقيت ميتواند ادامه داشته باشد به شرط آنكه به فوتسال درست مانند فوتبال نگاه شود و چيزي براي آن كم گذاشته نشود.
