بر خلاف آنچه عموم مردم فكر ميكنند كه رياست دانشگاه يك سمت علمي است بايد گفت يك كرسي سياسي است كه با تغيير دولتها يا تغيير وزير علوم رؤساي دانشگاهها هم تغيير ميكنند و بيش از آنكه برتري علمي ملاك تعيين رئيس دانشگاه باشد مسائل سياسي و حزبي است كه رئيس دانشگاه را تعيين ميكند و پس از آن يك جريان سياسي بر دانشگاه مديريت خواهد داشت. بنا بر قوانين جاري رئيس دانشگاه حق دارد با مشورت و همفكري و در برخي موارد رأيگيري از هيئت علمي دانشكده رياست جديد را به مدت دو يا چهار سال انتخاب يا حكمش را تمديد كند، و براي كانديداتوري اساتيدي مدبر كه جايگاه علمي بالايي دارند فراخوان ارسال كند. اين روند از سال ۸۶ در دانشگاه شهيد بهشتي براي اولين بار اجرا شد كه در سالهاي بعد دانشگاههاي دولتي همه اين رويه را پيش گرفتند. دانشگاه تهران از سال ۸۹ با اين روش رؤساي دانشكدهها را انتخاب كرد اما چندي پس از تغيير وزير علوم در سال ۹۲ دوباره روش قبلي كه منسوخ شده بود به اجرا درآمد. دانشكده زبانها و ادبيات خارجي دانشگاه تهران هم تابستان امسال دستخوش چنين تغييراتي شد، اين جابجايي شايد به روي كار آمدن يك فرد شايستهتر كمك كرد اما كماكان نگرانيهاي دانشجويان و اعضاي هيئت علمي دانشكده پابرجاست، اينكه تغييرات صرفاً با لابي مشاوران رياست دانشگاه انجام بپذيرد و توجهي به نيازها، پتانسيلها و نظر صاحبنظران نشود كاملاً خلاف اصول عقلايي است.
امروز شاهد هستيم كه شتاب رشد علمي ايران رو به كاهش است و به فرموده رهبر معظم انقلاب اين كمبود شتاب ما را از علوم روز دنيا عقب خواهد انداخت. آيا وقت آن نرسيده كه دوستان وزارت علوم روند روي كار آمدن رؤساي دانشكدهها را بصورت قانوني از انتصاب به انتخاب تغيير دهند تا شايستهسالاري به سيستم آموزش عالي برگردد؟ و آيا اين مطالبه كه موجب رشد هر چه بهتر و مؤثرتر علمي در سطح آموزش عالي ميشود از سوي دانشجويان حرف نامربوطي است؟ آيا ابهاماتي كه حول انتصابات رؤساي دانشكدههاي خاص وجود دارد (كه صرفاً سياسياند) به اصل هدف دانشگاه كه رشد و آموزش استعدادهاي برتر است ضربه نميزند؟
شايد انتصاب رئيس دانشكده يكي از مسلمترين حقوق رئيس دانشگاه باشد، اما بايد اين را در نظر گرفت كه در دانشگاههاي مادر مانند دانشگاه تهران و شهيد بهشتي، كه دانشكدههاي تخصصي بسياري را شامل ميشوند تصميمگيري رأساً از سوي يك رئيس دانشگاه و مشاورانش كاري است به ضرر آموزش عالي و دانشجو و در بلند مدت منجر به افت رشد علمي كشور خواهد شد. در پايان بازهم تأكيد ميكنم كه رياست دانشگاه بايد در حال حاضر يك سمت علمي باشد ولي متأسفانه با آن سياسي برخورد ميشود و تبديل به يك پست سياسي شده است.
*مسئول بسيج دانشكده زبانها
و ادبيات خارجي دانشگاه تهران
