هفته گذشته رئيس دولت اصلاحات در ديدار با اعضاي انجمن اسلامي معلمان با درخواست رفع حصر ديگر سران فتنه، مدعي ميشود كه ميرحسين موسوي و مهدي كروبي در صورت رفع حصر «قصد انتقامگيري ندارند» و جامعه آرام ميشود. براساس اين گزارش كه در وبسايت او درج شده، نامبرده ميافزايد: «ممكن است در مورد رفع حصر يا بازتر شدن فضاي سياسي بزرگان از جمله رهبري دغدغه داشته باشند، ما بايد برويم و اين نگرانيها را گوش بدهيم، صحبت كنيم و به رفع آنها كمك كنيم.»
رئيس دولت اصلاحات كه هنوز سران فتنه را در ايجاد آن غائله عظيم محق ميداند، تأكيد ميكند: «بنده به ضرس قاطع ميگويم هيچكس در فكر انتقامگيري نيست. كساني كه در حصر و حبس هستند اگر بيرون بيايند، نميخواهند انتقامگيري كنند، اما جامعه ما آرام ميشود و رو به سوي آينده خواهد داشت.» تنها بخش سخن رئيس دولت هفتم و هشتم كه اندكي با گذشته متفاوت است، تلاش براي فاصلهگيري با كساني است كه در جريان فتنه شعار ساختارشكنانه داده بودند. او مدعي ميشود كه اصلاحطلبان فاصله خود را با كساني كه به گفته او «به نام اصلاحطلبي شعارهاي ساختارشكنانه ميدهند»، حفظ كردهاند.
اگرچه مرور حوادث فتنه بعد از انتخابات 88 به دليل هزينههاي مختلف انساني و مادي زيادي كه از آن زمان تاكنون بر نظام تحميل شده، بسيار سخت است، اما ترديدي در اين نميتوان داشت كه هزينه اصلي كه به واسطه طرح موضوع «تقلب» در انتخابات از سوي سران فتنه مطرح شده و خسارت عظيمي را بر سرمايه اجتماعي نظام در عرصه داخلي و بينالمللي تحميل كرد هيچگاه، حتي با عذرخواهي و اذعان سران فتنه به اشتباه، جبران نخواهد شد و تحقق مطالبه نظام از سران فتنه در زمينه اذعان به سلامت انتخابات، ممكن است تنها به تغيير نگاه بخشي از هواداران اين جريان منجر شود كه هنوز به حقانيت نظام در آن انتخابات باور نداشته و همچون سران فتنه بر سر موضع خود باقي هستند.
اما آنچه كه در سخنان وی ديده نميشود، پاسخگويي به همين مطالبه اصلي نظام است. مضافاً بر اينكه او هنوز خود و ديگر سران فتنه را در ايجاد آن غائله محق دانسته و با اين سخنان تنها در پي اين است كه به مسئولان اطمينان دهد كه در صورت رفع حصر و بازتر شدن فضا(؟!) اتفاقي نميافتد و آنها در پي انتقامگيري نيستند! اين جمله او نشان ميدهد كه نظام هنوز بدهكار سران فتنه است و آنها به نظام ارفاق ميكنند كه در صورت آزادي مطالبهاي نداشته باشند.
تنها بخش مثبت از سخنان رئيس دولت اصلاحات، فاصلهگيري از كساني است كه شعارهاي ساختارشكنانه ميدادند، اما بهرغم تأخير هفت ساله در اين فاصلهگيري كه برخي آن را تلاش براي ارسال پالس مثبت به نظام ميدانند، نكته مهم آن است كه او هنوز حاضر نيست بپذيرد كه منشأ اين شعارهاي ساختارشكنانه، مواضع افراطي سران فتنه قبل و بعد از انتخابات و اصرار به تقلب براي كشاندن هواداران به كف خيابان بود. هواداراني كه بعضاً تقصيري نداشته و آلت دست عوامل پيدا و پنهان فتنه شده بودند كه يك مورد آن مصاحبه ميرحسين موسوي با روزنامه تايمز روز قبل از انتخابات و اعلام پيروزي در انتخابات در حين برگزاري انتخابات و فراخوان براي حضور خياباني در روز 25 خرداد بود. او از اين بخش نيز تنها با اين توجيه عبور ميكند كه «ممكن است كساني به نام اصلاحطلبي شعار ساختارشكنانه داده باشند، ما همواره فاصلهمان را با آنها حفظ كردهايم» و اين در حالي است كه اسناد متقن موجود كه تنها بخشي از آن از رسانهها پخش شده است، جايي براي انكار باقي نميگذارد و نكته مهم اين است كه طي اين هفت سال، بسياري از سران و عاملان فتنه حاضر شدهاند كه با اين بخش «ساختارشكن» مرزبندي كنند كه البته دليل آن نيز روشن است، چراكه مايل نيستند آن اندك بدنه باقيمانده را نيز از دست بدهند.
اما برآورد ديگر از اين تغيير لحن، زمينهسازي براي خارج كردن جريان اصلاحات از بحران مقبوليت و مشروعيت است. نكتهاي كه در انتخابات 92 با وادار كردن نامزد اصلي اين جريان به انصراف از نامزدي به نفع آقاي روحاني خود را نشان داد و اين روزها علاوه بر اوجگيري اختلافات در زمينه نحوه آرايش احزاب و گروهها در شوراي اصلاحات، در مباحث درون گروهي خود را نشان داده است، به گونهاي كه يكي از عناصر اصلي اين جريان، تاريخ مصرف «شعار اصلاحات» را تمام شده دانسته و ميگويد كه ديگر از «تنور اصلاحات» ناني بيرون نميآيد و بايد گفتمان و شعار جديدي داشته باشيم.
