به گزارش خبرنگار ما، 23 اسفندماه سال 93 بود كه مرد جواني به نام اسفنديار به كلانتري 140 باغ فيض رفت و گفت همسرش ناپديد شده است. شاكي در توضيح ماجرا گفت: چند سال قبل با همسرم شيوا ازدواج كردم. ابتدا زندگي شيريني داشتيم تا اينكه پسرم شروين به دنيا آمد. پس از اين زندگي ما روز به روز بهتر شد تا اينكه از چند ماه قبل با همسرم اختلاف پيدا كردم. اختلافات ما آنقدر ادامه يافت که مجبور شدم براي خودم خانهاي اجاره كنم و همسر و پسرم را تنها بگذارم. من معمولاً آخر هر هفته به خانهام ميرفتم و يك روز با پسرم بودم. وي ادامه داد: سه روز قبل پسرم را به خانه برادرم بردم و يك شب با هم آنجا بوديم تا اينكه فرداي آن روز پسرم را نزديك خانهمان پياده كردم تا پيش مادرش برود كه دقايقي بعد با من تماس گرفت و گفت مادرش در خانه نيست. پس از اين پسرم را به خانه مادر زنم بردم و براي پيدا كردن همسرم به جستوجو پرداختم، اما هيچ ردي از او پيدا نكردم به همين دليل احتمال دادم براي او اتفاق بدي رخ داده است.
با طرح اين شكايت پرونده به دستور قاضي مدير روستا، بازپرس شعبه ششم دادسراي جنايي تهران براي رسيدگي در اختيار تيمي از كارآگاهان اداره يازدهم پليس آگاهي قرار گرفت. مأموران در نخستين گام، تحقيقات خود را از خانواده زن گمشده آغاز كردند. همزمان با ادامه تحقيقات مادر زن گمشده از دامادش شكايت كرد و مدعي شد او از سرنوشت دخترش با خبر است و براي فريب مأموران اقدام به شكايت كرده است.
در حالي كه بررسيهاي پليسي نشان ميداد زن گمشده از مدتها قبل با شوهرش اختلاف داشته و حتي چندين بار هم از سوي او تهديد به قتل شده است، مأموران شوهر وي را به عنوان مظنون اين حادثه بازداشت كردند. متهم در بازجوييهاي اوليه ادعا كرد كه از سرنوشت همسرش بيخبر است، اما وقتي مورد بازجويي تخصصي قرار گرفت به قتل همسرش اعتراف كرد. متهم گفت: مدتي بود به رفتارهاي همسرم مشكوك شده بودم. او تلفن و رفت و آمدهاي مشكوكي داشت تا جايي كه قرار شد از هم جدا شويم به همين دليل من خانهام را جدا كردم و هر دو در دادگاه درخواست جدايي داديم، اما شيوا امروز و فردا ميكرد و همين موضوع مرا به شدت عصباني كرده بود. روز حادثه پس از اينكه شروين را به خانه برادرم بردم، دوباره به در خانهام آمدم كه ديدم همسرم از خودروي مرد آشنايي پياده شد و به خانه رفت.
سپس من هم به خانه رفتم و به او اعتراض كردم كه با هم درگير شديم. وقتي درگيري ما بالا گرفت، ناگهان گلويش را با دستم 20 ثانيه گرفتم كه متوجه شدم همسرم ديگر نفس نميكشد و فوت كرده است. خيلي ترسيده بودم و براي اينكه دستم رو نشود، جسد او را در صندوق عقب خودروام گذاشتم و به طرف شهرهاي شمالي كشور به راه افتادم و در ميان راه جسد را رها كردم و به تهران برگشتم و براي اينكه مأموران را فريب دهم به اداره پليس رفتم و اعلام مفقودي كردم. با اعتراف متهم، مأموران براي كشف جسد به جستوجو پرداختند تا اينكه دريافتند يك روز قبل از حادثه جسد شيوا از سوي مأموران پليس مازندران كشف شده است. همزمان با ادامه تحقيقات، پزشكي قانوني هم علت مرگ زن جوان را فشار بر عناصر حياتي گردن اعلام كرد. صبح ديروز متهم براي آخرين دفاع از زندان به شعبه ششم بازپرسي دادسراي جنايي منتقل شد.
متهم مقابل قاضي مدير روستا حرفهاي قبلي خود را تكرار كرد و گفت: من قصد كشتن همسرم را نداشتم. قبل از اين چندين بار با هم درگير شده بوديم. همسرم زن قوياي بود و فكر نميكردم با فشار دادن گلويش در 20 ثانيه فوت كند و الان پشيمان هستم.
متهم به زودي پس از صدور كيفرخواست در دادگاه كيفري محاكمه خواهد شد.
