براي چندمين بار طي هفتههاي اخير، ايران و امريكا در خليج فارس رو در رو شدند، ولي رويارويي اين بار بين قايقهاي تندرو ايران با ناوگان امريكا نبود. يك مقام امريكايي گفته «به منظور آزمايش واكنش ايران» يك هواپيماي جاسوسي امريكا در «نزديكي حريم هوايي ايران» در آبهاي سرزميني تنگه هرمز پرواز كرده كه با هشدار طرف ايراني روبهرو شده است. فرمانده عملياتهاي دريايي امريكا خواستار ايجاد ترتيباتي براي جلوگيري از درگيري نا خواسته بين دو طرف، چيزي شبيه به «تلفن قرمز» شده، چارچوبي كه پيشتر نيز امريكاييها آن را مطرح كرده بودند.
به گزارش جوان، چند مقام دفاعي امريكا ديروز فاش كردند كه دو پرواز شناسايي در نزديك حريم هوايي آبهاي سرزميني ايران در نزديكي تنگه هرمز، از رادارهاي ايراني هشدار دريافت كردهاند. يك فروند هواپيماي شناسايي EP.3 با 24 سرنشين و متعاقب آن يك هواپيماي شناسايي دريايي «P. 8 Poseidon» با 9 سرنشين شنبه همين هفته (10 سپتامبر) در حالي كه در 13مايلي ساحل ايران (يك مايل به آبهاي سرزميني) پرواز شناسايي ميدادند، از رادارهاي ايران هشدار دريافت كردهاند. يك مقام دفاعي امريكا به سي ان ان گفته كه ايران سه مرتبه روي خط راديويي اين دو هواپيماي شناسايي آمده و به آنها هشدار داده كه در صورت ورود به فضاي هوايي آبهاي سرزميني ايران، ساقط خواهند شد. اين مقام دفاعي امريكا ميگويد: «در هر سه تماس (راديويي)، آنها زبان تهديد به كار بردند.» مقامهاي دريايي امريكايي ميگويند كه اين دو هواپيماي جاسوسي در 13 مايلي سواحل ايران در حال پرواز بودهاند، در حالي كه فضاي هوايي آبهاي سرزميني ايران 12 مايل است و به همين دليل، بهرغم هشدار راديويي ايران، به مسير خود ادامه دادهاند. منابع امريكايي ميگويند كه تنش بين ناوگان نظامي امريكا و ايران در خليج فارس طي هفتههاي اخير به سطح بيسابقهاي رسيده است.
به گفته اين منابع، رويارويي ناامن بين شناورهاي امريكايي و ايراني در كل سال 2015، 22 مورد بوده ولي اين روياروييها طي هشت ماه نخست سال جاري، از كل تعداد سال قبل بيشتر شده و با مورد اخير، به 32 مورد رسيده است. مقامهاي نظامي امريكا، ناوگان دريايي ايران را به رفتارهاي غيرحرفهاي و بي ثباتسازي متهم كردهاند ولي پرواز شناسايي روز شنبه در يك مايلي فراز آبهاي سرزميني ايران، نشان دهنده روايتي متفاوت است. يك مقام دفاعي امريكا كه نامش فاش نشده در گفتوگو با فاكس نيوز گفته كه هدف از پرواز شناسايي در نزديكي آبهاي سرزميني ايران، آزمودن واكنش ايران بوده است: «ما ميخواستيم واكنش ايران را بسنجيم. ميتوانيد به كسي بگوييد به فضاي خود برو، ولي ما در فضاي آنها نبوديم.» اين مقام نظامي امريكايي ميگويد: «اينكه هر دفعه شما تهديد به ساقط كردن كنيد، حرفهاي محسوب نميشود.» ژنرال ريچاردسون، فرمانده عملياتهاي دريايي امريكا، با مطرح كردن لزوم توافق ايران و امريكا روي يكسري قواعد رفتاري، جنبه ديگري از انتظارات امريكا از رفتارهاي دريايي ايران در امريكا را به تصوير كشيده است. ريچاردسون با اشاره به رويارويي اخير ميگويد: «برخي از اينها بي ثباتكننده است. در جاهايي كه يك اشتباه محاسباتي تاكتيكي ميتواند اين چيزها را نزديكتر كند، حاشيه اشتباه را كاهش داده و كوچكتر سازد و اشتباه انساني ميتواند اثري گسترده تر داشته باشد.»
او ميگويد: «اين مهم است كه ما اين نوع فعاليتها را متوقف كنيم. اينها نتيجه خوبي ندارد. اين مستلزم نوعي ارتباط ديالوگي فرمانده با فرمانده است.» فرمانده امريكايي در ادامه از لزوم برقراري نوعي قواعد رفتاري دريايي بين ايران و امريكا در خليجفارس براي جلوگيري از رويارويي سخن گفته است، چيزي شبيه به تلفن قرمز كه چند سال قبل هم امريكاييها آن را مطرح كرده بودند. او ميگويد: «رسيدن به نوعي قواعد با ايرانيها، ميتواند كمككننده باشد. ما ميتوانيم اين چارچوبها را براي رفتارهايي داشته باشيم كه به جاي اين نوع روياروييهايي كه هيچ سودي ندارد، ما را به سمت انواعي از مواجهههاي مفيدتر سوق ميدهد.» اواخر شهريور ماه 1390 نيز، «مايكل مولن»، رئيس ستاد مشترك ارتش امريكا، طي سخنرانياي در دانشگاه ميامي از نبود هر گونه ابزار ارتباطي ميان ايران و امريكا، ابراز نگراني كرده بود. «مايكل مولن» با بيان اينكه «نبود هر گونه رابطهاي بين دو دولت ايران و امريكا ميتواند مشكلساز باشد»، گفته بود: «حتي در تيرهترين روزهاي جنگ سرد، امكان گفتوگو و تماس ميان رهبران امريكا و اتحاد شوروي برقرار بود.» ايده برقراري يك خط نظامي مستقيم بحران با تهران در آن تاريخ پس از آن مطرح شد كه بين نيروهاي امريكايي و ايراني در خليج فارس چندين رويارويي پيش آمد.
